Ik kies en als het nodig is kies ik opnieuw…

Vorige week zette ik deze quote op facebook en ik kreeg daarop via messenger een mooie reactie. Iemand vroeg mij hoe ik dat toch doe, dat steeds opnieuw kiezen, zelf ervoer ze namelijk dat ze alleen maar bleef malen in haar hoofd.

Ik vind het altijd ontzettend mooi als mensen reageren op een quote of tekst die ik post. Niet alleen onder de post, maar ook die persoonlijke berichten, omdat ik dan weet dat ik iemand even aangeraakt heb… even aan het denken heb gezet… even bewust heb gemaakt van: ‘hé, zo zou het dus ook moeten kunnen’.

En degene die me nu appte gaf ook aan waar haar struggle zat. Ik appte haar terug wat mij erg geholpen heeft, maar eigenlijk zijn er een aantal dingen die mij geholpen hebben om te leren dat ik steeds opnieuw mag kiezen. En zo zette haar bericht mij ertoe aan om eens na te denken over ‘hoe ik dat eigenlijk doe’ en hoe het zo gekomen is dat ik durf te kiezen (want nee, ook bij mij ging dat vroeger niet zo gemakkelijk…). Dank je wel H, dat je jouw vraag stelde, ik hoop dat je wat kan met wat ik hieronder beschrijf…

Wat volgens mij altijd een probleem is bij het maken van keuzes is de angst die we hebben om een verkeerde keuze te maken. ‘Ja maar als….  (wat kan er allemaal verkeerd gaan), en doe ik er nou wel goed aan, of zou dat andere toch beter zijn?’ Allemaal gedachten die ons niet verder helpen omdat we immers nooit met zekerheid weten wat de uitkomst van een bepaalde keuze zal zijn. Voor mij bracht het besef van ‘goed’ en ‘niet goed’ al heel veel verandering in het maken van keuzes. Ik dacht/vond voorheen altijd dat ik mijn keuzes wel overwogen moest maken… welke studie ga ik doen, wat wil ik worden… hoe wil ik iets opzetten, waar besteed ik mijn tijd aan…. vaak keuzes die je maakt om een bepaalde veiligheid in te willen bouwen. Maar eigenlijk kunnen we die veiligheid helemaal niet inbouwen, er kan namelijk van alles gebeuren waar wij geen rekening mee kunnen houden en waardoor de keuze (en soms zelfs ons hele leven) totaal anders uitpakt.
Toen ik dat ging zien werd ik milder naar mezelf toe, want eigenlijk legde ik de plank dus altijd erg hoog door ‘het goede’ te willen kiezen. Vanaf dat moment werd het al makkelijker: ik mocht kiezen wat op dat moment goed voelde, maar het hoefde geen definitieve keuze te zijn… bij verandering van omstandigheden mocht ik altijd gaan bijsturen.

De mildheid naar mezelf om niet ‘het goede’ te hoeven kiezen gaf me ruimte. Toch was ik vaak ook nog fel in mijn oordeel als ik ergens voor koos en het pakte niet goed uit, of ik maakte het niet af zoals het bedoelt was. Ik was streng voor mezelf: wat ik koos, daar moest ik dan ook echt wat van maken. Deed ik dat niet dat was dat falen, of zonde, of toch niet goed doordacht… of ik sprong van het een naar het ander en dat was, zoals ik soms van anderen hoorde, ook niet handig.

Tot ik begon te zien dat ook dat te maken had met hoe ik in het leven stond en wat ik me aantrok van anderen… de lat legde ik lekker hoog en ik moest vooral alles héél serieus nemen. Ik moest kritisch zijn en alles goed onder controle houden. Ik moest keuzes maken die goed uit zouden pakken én die door anderen te begrijpen waren…
Voor mij kwam daarin grote verandering toen we besloten om onze kinderen naar een andere school te laten gaan en later nog eens te laten wisselen van school. Ook toen ik stopte met mijn praktijk maakte ik een keuze puur op mijn gevoel, maar moest ik toch even slikken door de weerstand die het opriep bij anderen. Van de gebaande paden afwijken is immers niet een keuze die iedereen snapt of goedkeurt. Maar door jezelf toestemming te geven te mogen kiezen en later, als dat nodig is, opnieuw te mogen kiezen ga je steeds meer zien wat het je brengt… go with the flow zeg maar, zonder vaste uitkomsten, maar puur in het moment bekijken wat NU de beste optie is.

Wat mij nog weer een stap verder hielp waren de tools van Access Consiousness. Vooral de mantra* ‘All of life comes to me with ease, joy and glory’, heeft voor mij veel verandering in werking gezet. In plaats van me zorgen te maken of ik het allemaal wel goed deed en of ik wel de juiste keuzes maakte en gemaakt had, ging ik het leven als luchtiger, plezieriger en leuker ervaren. Ik nam mezelf daarmee veel minder serieus en gaf mezelf toestemming om te lachen om mijn getob. Ook leerde ik beter relativeren en minder zwaar te tillen aan de dingen waar ik voor kwam te staan.
Ik ging veel meer leven vanuit de visie: ‘het leven mag leuk zijn, ik mag ‘fouten’ maken en ik heb ruimte om bij te sturen waar ik wil.’

Door op die manier met keuzes om te gaan kwam ik vanzelf terecht bij de basis van al mijn keuzes en dat is goed voelen… vaak baseren wij keuzes op ons denken. We kunnen de positieve dingen opnoemen, maar vooral ook de spoken en beren komen makkelijk naar boven en ja, die gaan vaak door ons hoofd malen.
Ik ben gaan leren voelen of iets goed voelt of niet goed voelt en daar baseer ik nu veel keuzes op. Dit voelen kan via je ‘buikgevoel’, maar voor mensen die dat moeilijk vinden zijn er ook tools om door bv via spiertesten of letterlijk in de verschillende situaties te gaan staan, te leren voelen wat je lichaam aangeeft. Op basis daarvan kun je dan kiezen voor datgene wat op dat moment het beste voelt voor jóu. En ook daarvoor geldt weer: je mag altijd weer bijsturen. Altijd weer opnieuw kiezen wat goed voelt. En opnieuw kiezen betekent dus niet dat je eerst verkeerd gekozen hebt, of dat je faalt, nee, opnieuw mogen kiezen betekent goed naar jezelf luisteren, er niets om geven wat anderen er eventueel van vinden en jezelf met mildheid behandelen, waarbij je jezelf steeds de ruimte geeft om alle kanten op te mogen sturen die voor jou goed zijn. En komen die beren toch om de hoek kijken, dan zijn daar ook mooie tools voor om die aan te kijken (maar dat is dan weer een heel andere thema voor een blog…)

Wat het mooiste is dat ik heb mogen ervaren toen ik eenmaal keuzes vanuit mijn gevoel durfde te maken is, dat een keus altijd iets in gang zet. Dus hoe spannend ook; ik kies, want steeds zie ik weer dat er deuren openen waarvan ik helemaal niet wist dat die er ook waren! Een keuze leidt altijd tot nieuwe mogelijkheden, en dat houd ik in mijn achterhoofd als het kiezen toch even lastig is!

*Mantra = dat is een zin die je steeds herhalend opzegt, bv. 2 keer per dag 10 keer

De kracht van een vraag

Van de week had ik een wondermooie ervaring. Ik liep ergens tegen aan en dat kwam behoorlijk binnen. Iemand zei iets en ik schoot meteen in een soort paniek-reactie. Allerlei gedachten schoten door me heen:  ‘Dit was niet de bedoeling, hoe kon diegene dat nou doen…. dit kan wel eens heel negatief uitpakken… ik snap niet dat zij….’

De gedachten maalden door mijn hoofd. Stilzetten lukte niet totdat ik dacht aan wat ik de afgelopen tijd geleerd heb…. ga in dankbaarheid Johanna! Maar hoe? Dankbaar zijn voor iets dat iemand deed waar ik helemaal niet blij mee ben?

Maar ineens viel het kwartje en kon ik dingen combineren die ik geleerd heb. Vanuit Access Consciousness heb ik mogen leren dat het stellen van een vraag een bijzonder krachtige tool* is. En dat is wat ik deed. Ik stelde de vraag: ‘Wat is hier goed aan dat ik nu nog niet zie?’ Meteen voelde ik mezelf rustiger worden.

Wat je eigenlijk doet met deze vraag is het loslaten van oordelen.Want wat er gezegd was interpreteerde ík als negatief. In mijn hoofd zag ik negatieve gevolgen ontstaan. In mijn hoofd had ik een oordeel over wat diegene had gezegd en daarmee ontstond er ook meteen een oordeel over die ander. Door in de vraag te gaan, kon ik dat oordeel wegnemen en vanuit een neutrale positie verder kijken. Want was het wel negatief wat er gebeurd was? Ik wist toch helemaal niet wat er zou gebeuren als reactie op wat er gezegd was? De negatieve verwachting zat in mijn hoofd!

Nadat ik in de vraag was gegaan kon ik over gaan in dankbaarheid. Bij dankbaarheid mag je oefenen in dankbaar zijn voor wat je hebt, maar juist ook voor wat je wilt ontvangen. Ik oefende mijn dankbaarheidsgevoel en sprak de zin uit: ‘Ik ben dankbaar voor al het moois dat hieruit mag ontstaan’. En wauw, ik was zelf helemaal onder de indruk. Ik voelde rust en kon het gevoel van ergernis dat ik daarvoor had, helemaal niet meer terughalen…. Ook als ik aan degene dacht die het gezegd had, voelde ik geen weerstand meer… geen verwijten… helemaal niets!

En zo leerde ik weer een les door toe te passen waarmee ik bezig ben. Vragen stellen als ‘wat is hier goed aan dat ik nog niet zie?’ of ‘Hoe wordt het beter dan dit?’ kunnen je helpen om negatieve gevoelens/oordelen of frustraties te ontkrachten. Je staat daarna weer meer open voor wat het Universum jou te bieden heeft. Je nodigt het positieve uit in je leven en vervolgens mag je daar dankbaar voor zijn.

In het begin vond ik het gek om dankbaar te zijn voor wat ik wilde ontvangen, zonder het daadwerkelijk ontvangen te hebben. Ik had immers geleerd om te bidden voor wat ik wilde ontvangen en dankbaar te zijn als ik had ontvangen. (En hoe frustrerend kon het soms zijn te bidden en niet te ontvangen?) Mijn beeld daarbij is echter geheel omgedraaid. Ik bid hooguit nog om te mogen ontvangen wat voor mij en de mensen om mijn heen het beste is. En dat maak ik niet meer concreet, want ik weet immers niet wat het beste voor ons is?
Des te meer richt ik mij nu op dankbaarheid in vol vertrouwen dat mij al gegeven is wat ik nodig heb en dat ik daarvan meer mag ontvangen. En hoe meer ik dit doe hoe meer ik ervaar dat dit me helpt om in totale overgave te gaan. Het komt zoals het komt en in alles wat er gebeurt kijk ik naar de mogelijkheden van het moois dat er mag ontstaan. Zo mag ik leven met alles wat is en kies ik er steeds weer opnieuw bewust voor om te mogen ontvangen met ease, joy and glory!

*vind je het interessant om meer te leren over het stellen van vragen vanuit Access Consiousness, klik dan op deze link

Waterpret 2.0!

Zo gaaf, ik ben aan het experimenteren! Met water…. met water? Ja, met water!

Al van kinds af aan houd ik van water… de zee, een waterval, een beekje? Ik moet er naartoe, kan er uren zitten, kijken, voelen én opladen! Tijdens onze vakanties zijn mijn man en kids er ondertussen aan gewend dat ik, tijdens het plannen van een route, altijd omwegen inplan om een waterval te bezoeken. Ik móet er even naartoe, ik móet even voelen en het liefst het water in, zo dicht mogelijk bij de waterval…. Ik heb letterlijk het gevoel dat mijn huid de spetters van een waterval opzuigt en me voedt…

Onlangs kwam ik in aanraking met Alkaline Ionized water en het trok mijn aandacht omdat wat ik zag en hoorde volledig aansloot bij mijn gevoel én mijn kennis die ik heb  vanuit mijn voormalige werk als natuurgeneeskundig therapeut. In mijn praktijk keek ik bij de behandeling van mijn cliënten altijd naar de zuurgraad van het lichaam. Juist omdat ons lichaam makkelijk verzuurt onder invloed van wat we eten, wat voor inspanningen we leveren én allerlei soorten stress waar we mee te maken krijgen, is het letten op de zuurgraad van je lichaam een van de belangrijkste dingen om ziektes buiten te houden. Door het opnemen van alkalische mineralen zoals Magnesium, Calcium en Kalium probeert het lichaam om die verzuring tegen te gaan.

Jarenlang slik ik al supplementen als tarwegras en Magnesium om mijn lichaam zo alkalisch mogelijk te houden. Ook door het floaten voed ik mijn lichaam met extra Magnesium. Omdat  door de verstoorde prikkelverwerking mijn lichaam veel stress ervaart, is verzuring een constante factor waar ik rekening mee moet houden. Ook voor mijn zoon ben ik, sinds zijn diagnose,  extra alert ten aanzien van verzuring en mede daardoor werd mijn interesse gewekt door het Alkaline Ionized water.

Ik ga in deze blog niet helemaal uitleggen hoe het werkt, wil je meer informatie dan verwijs ik je graag door naar mijn website. Kort komt het erop neer dat Alkaline Ionized water door ionisatie een nagebootst natuurproduct is  met de eigenschappen van gletsjerwater!! Door het drinken van dit water wordt de opname van voedingsstoffen en de afvoer van afvalstoffen vergroot. En daarnaast wordt verzuring in het lichaam tegengegaan wat ervoor  kan zorgen dat de kwaliteit van ons leven verbetert en het verouderingsproces wordt vertraagd.

Ik besloot een ionisatie-apparaat aan te schaffen omdat ik nog steeds vertrouw op verbetering van mijn vermoeidheid en voor mij voelde het logisch om via dit water te gaan ervaren wat er op deze manier mogelijk is voor mijn lichaam en  voor de rest van de familie zag ik natuurlijk ook de voordelen! We zijn gestart met het drinken van water met een pH van 8.5 en bouwen dit langzaam op tot 9.5. Tijdens de opbouw ervaar ik nu al verschillende dingen, soms wat duizelingen, soms wat buikpijn maar bovenal: ik slaap veel dieper! Wat een genot om ’s morgens wakker te worden en te voelen dat je lekker geslapen hebt, dat is echt nieuw voor mij! Ook mijn huid heeft baat bij het water omdat je het apparaat kan instellen op ‘beautywater’ dat de beste pH voor je huid heeft… de jeuk die ik vaak heb vermindert voelbaar! Ik ben dus super benieuwd hoe mijn lichaam gaat reageren als ik straks gedurende langere tijd op pH9.5 zit…

Maar goed ik begon mijn blog met het noemen dat ik aan het experimenteren ben en dat doe ik niet zozeer op mijn lichaam, maar in huis. Met de machine die het Alkaline Ionized water maakt kun je namelijk ook sterk zuur en sterk alkalisch water maken en laat dat nou ideaal zijn om mee schoon te maken. Zo kun je de in olie aangebrachte pesticiden van je tomaatjes af weken (er komt dan gewoon geel water van je tomaten!), je kunt de oven of de afzuigkap schoonmaken en alles wat je normaal met bleek/chloor behandelt doe je nu met een van de sterke watersoorten. Van de week heb ik zelfs de was ermee gedaan… zonder (!) wasmiddel.  Ik lap mijn ramen en spiegels ermee en ik ben nu aan het uittesten met welk water mijn bloemen het langst goed blijven op de vaas!

Ik word hier zo blij van en beleef zoveel plezier aan mijn experimenten… ik ben haast bang dat ik schoonmaken nog leuk ga vinden 🙂 … Ondertussen bedenk ik mij hoeveel schoonmaakmiddelen me dit gaat besparen! Kortom ik zie een hoop voordelen en ben helemaal in mijn element met mijn nieuwe apparaat op het aanrecht!

Vind je het leuk als ik de uitkomsten van mijn experimenten deel? Of vind je het interessant om meer over dit apparaat te weten? Laat het me dan via de comments of pb horen, dan probeer ik je vragen zo goed mogelijk te beantwoorden hetzij via pb of via een volgende blog…. (en ja zoals wel vaker bij mij volg ik nu ook het principe: ‘start before you are ready’, dus soms zal ik misschien ook even moeten zoeken naar een antwoord 🙂 )

Proost op een van de mooiste producten van moeder Aarde: WATER!


Ik ben moe/ziek, dus niet dankbaar genoeg?

Ik houd me al een aantal jaren bezig met geloof en spiritualiteit. Ik lees veel, ik volg trainingen, ik probeer zo steeds bewuster om te gaan met alles wat met (over)leven te maken heeft.

Ik heb leren vergeven, leef meer in vertrouwen en dankbaarheid, durf mijn emoties en angsten aan te kijken en toe te laten omdat ik weet dat ze me daarna loslaten en ondanks de lichamelijke uitdagingen die ik elke dag aanga, probeer ik toch zo optimistisch mogelijk in het leven te staan.

Ik leer mijn kinderen om in mogelijkheden te denken en leef ze  voor dat het niet uitmaakt wat er gebeurt of wat er gezegd wordt, maar dat het erom gaat hoe wij er zelf mee om gaan…
en vandaag loop ik juist daar helemaal op vast….
Zoals ik in een fb-post al schreef lees ik ‘The Magic’ van Rhonda Byrne. Ik heb al vaker een periode bewust stil gestaan bij dankbaarheid en telkens weer merk ik wat het me brengt. Het maakt me milder, stemt me vrolijker, geeft me meer vertrouwen en laat me genieten van kleine dingen. Elke dag probeer ik stil te staan bij de dankbaarheid die ik voel en van tijd tot tijd besteed ik er extra aandacht aan om de gevoelens van dankbaarheid weer te versterken.

Nu dus middels dit boek, maar er knaagt wat… wat ik lees maakt me onrustig… mis ik hier nog echt een stukje in mijn ontwikkeling/bewustwording óf hoef ik niet voor waarheid aan te nemen wat er geschreven wordt?
Het uitgangspunt van het boek vind ik erg mooi. Het richt zich op een tekst uit de Bijbel, geschreven in het boek van Mattheus:

Want wie heeft zal nog meer krijgen, en het zal overvloedig zijn. Maar wie niets heeft zal zelfs het laatste worden ontnomen’.

En bijzondere tekst, die eigenlijk onrechtvaardig lijkt. Maar Byrne vult het in met dankbaarheid:

Want wie dankbaar is zal nog meer krijgen, en het zal overvloedig zijn. Maar wie niet dankbaar is zal zelfs het laatste worden ontnomen’.

Ook verwijst zij naar de tekst in de Koran:
‘En toen uw Heer verklaarde: ‘Als gij dankbaar zijt zal ik u meer geven, maar als gij ondankbaar zijt is Mijn straf inderdaad streng’.

Voor mij is deze benadering op zich mooi, al zit er ook een bestraffing in en dat past niet zo goed in het beeld dat ik bij God heb…. maar goed, dat mag, ik pik uit zo’n boek op wat me aanspreekt en de rest mag van me afglijden. Het feit dat je steeds meer ontvangt als je je richt op dankbaarheid dat stuk geloof ik zeer zeker en dat heb ik ook al meermalen ervaren… het tweede stukje liet ik dus maar even voor wat het was…dacht ik….

Want nu las ik gisteren een stuk, wat me schijnbaar toch erg geraakt heeft en me uit mijn evenwicht haalt. Ik citeer het hier:

‘Je kunt aan je huidige gezondheid zien hoe dankbaar je bent geweest. Je zou je elke dag fantastisch moeten voelen. Als je somber bent en het leven als zwaar ervaart, of als je je niet jonger voelt dan je bent, heb je geen goede gezondheid. Een van de belangrijkste oorzaken voor dit verlies aan vitaliteit is een gebrek aan dankbaarheid’. (uit: ‘The Magic, Lorna Byrne, pag. 53).

De hele dag loop ik al met deze zinnen in mijn hoofd. Al vaker las ik in verschillende boeken over het leven in vertrouwen en dankbaarheid en daarbij de opmerking dat je in feite ‘tekort’ schiet als je dus nog negativiteit in je leven ervaart…

In mijn beeld is ons leven een opsomming van voorspoed en tegenspoed, soms zit het mee, soms zit het tegen. We krijgen allemaal te maken met ziekte, tegenslag, uitdagingen, testen… de een meer dan de ander en ook iedereen gaat hier anders mee om. We kunnen tegenslag zien als alleen maar zwaar en negatief, we kunnen het ook zien als leerweg om sterker te worden en ons te ontwikkelen. In mijn ogen sterkt het ook om dat voor ogen te houden, dat hoe heftig de situatie ook is, we er altijd sterker uit kunnen komen…. En juist het voelen van dankbaarheid voor wat er wél is kan ons hier enorm bij helpen. Immers de focus op wat er wel is én de dankzegging, laat de positieve gevoelens meer aanwezig zijn…

Maar het omgekeerde… daar kan ik niet goed mee overweg zo merk ik… De uitdagingen in mijn gezondheid zijn deels al vanaf mijn geboorte aanwezig. Sinds een hersenschudding 6 jaar geleden zijn de klachten alleen maar toegenomen en zorgt met name de vermoeidheid ervoor dat ik mijn leven op een heel ander niveau leef dan ik graag zou willen. De overprikkeling zorgt vaak voor stemmingswisselingen en een kort lontje, als ik ergens enthousiast over word ga ik snel over mijn grens heen en gebruik ik meer energie dan ik heb met alle gevolgen van dien. Dankbaar zijn helpt me hierin om op de been te blijven. Dankbaar als ik weer een uur kan wandelen, dankbaar dat ik niet meer elke twee uur plat hoef, dankbaar dat ik toch ook weer uitstapjes met de kids kan maken, ondanks dat ik heel veel ook niet kan….
Is het dan mijn ‘verdienste’ dat ik meer kan doordat ik dankbaar ben of is het mijn schuld dat ik nog zoveel niet kan omdat ik niet genoeg dankbaarheid toon?

En hoe zit het dan met onze jongste zoon, die ruim een maand geleden te horen kreeg dat hij een zeldzame, ongeneeslijke aandoening heeft? Is zijn huidige gezondheid een aanwijzing van hoe dankbaar hij is geweest, of te wel hoeveel tekort hij is geschoten in het tonen van dankbaarheid? Mag ik daaruit concluderen dat hij door zijn eigen schuld deze aandoening gekregen heeft? Had hij bv. maar dankbaarder moeten zijn dat hij naar school kan… ondanks dat dat hem zoveel stress geeft?

Eigenlijk ben ik boos, maar ook verdrietig. Is dit de spiritualiteit waarmee ik bezig wil zijn? Is dit waar ik me op wil focussen als het gaat om dankbaarheid? Ik móet een bepaalde mate van dankbaarheid bereiken want anders….

En is juist dit nu een aanwijzing dat het waarheid is omdat het me zo triggert? Om eerlijk te zijn maakt het me onrustig, want wat is de boodschap die hier uitgezonden wordt? Het is niet vervelend naar Byrne bedoelt hoor en ik ga ook gewoon door met het lezen van het boek, omdat ik het mooi vind om me die 28 dagen te richten op dankbaarheid. Maar dan wel dankbaarheid omdat ik dat zo ervaar en het goed voelt, dankbaarheid uiten omdat ik merk dat het me goed doet, omdat ik er milder van wordt….

Waarom blijft dit dan toch zo in mijn hoofd zitten? Waarom voel ik me op een bepaalde manier schuldig, waarom voelt het als falen, zoals ik het al zo vaak voel..?? Falen omdat ik er niet voor de kids kan zijn zoals ik graag zou willen, falen omdat ik niet kan doen wat anderen soms van me verwachten, falen omdat het soms voelt dat ik lui ben en mijn tijd maar verdoe met rusten….

Ik ben gaan wandelen en kan niet anders dan concluderen dat dit voor mij niet is waar het in geloof en spiritualiteit om gaat. Want als je de dingen zo stelt, zet je mensen niet in hun kracht, maar focus je op hun eventuele ‘tekortkomingen’. Voor mij is bewustwording en leren leven in vertrouwen en dankbaarheid de kracht die het leven draaglijk maakt, makkelijker maakt in moeilijke tijden en me kracht geeft om te leren leven in ease, joy and glory, ongeacht de omstandigheden.

Overgave

Langzamerhand daalde het afgelopen week in, voelden we de impact en stonden we voor een keuze.
De diagnose die onze jongste kreeg gaf eerst opluchting omdat we wisten wat het was waardoor hij bijna niet meer kon eten. Daarna kwam er even euforie omdat hij na de eerste behandeling weer at en vervolgens kwamen de tranen.

Ik zat er al tegenaan, want ik merkte dat mijn kracht ‘knapte’ op het moment dat de jongste onder narcose ging. Weglopen bij je kind terwijl het daar ligt in zo’n kwetsbare toestand vond ik heftig. Ik voelde me machteloos en besefte dat ik niets anders kon doen dan de hele situatie overgeven. Overgeven aan een Kracht die veel groter is dan wij zelf. Ik voelde mijn emoties breken, maar wilde sterk zijn voor het moment dat ik weer naar de uitslaapkamer mocht. Het lukte… en bij het wakker worden van mijn zoon konden we lol hebben om zijn dufheid en zijn aparte antwoorden…

Maar toen ik de jongste de dag daarna zag eten, kwamen de tranen alsnog en ze bleven komen, een paar dagen lang. En wat deed ik? Helemaal niets, ik ging volledig in toelating, liet het stromen wanneer dat nodig was, liet het er zijn, was open naar mijn man en de kinderen door ze te vertellen dat ik de spanning van de afgelopen maanden op deze manier los mocht laten, maar ook open over het feit dat ik het moeilijk vond te weten dat de jongste zijn leven lang ‘vastzat’ aan de diagnose van een zeer zeldzame aandoening die zijn leven kon beïnvloeden.

Na een dag of drie merkte ik dat ik vanuit het toelaten weer rust begon te voelen. Ik was volledig in overgave gegaan en van daaruit voelde ik nu weer vertrouwen. Vertrouwen dat wij hierin onze weg zullen gaan vinden. Vertrouwen dat er dingen op ons pad zullen komen waarmee onze jongste zo goed mogelijk verder kan. Vertrouwen ook in de Kracht van boven en het vermogen om ons te richten op dankbaarheid.

Dankbaarheid om ons gezin, om onze kracht samen, dankbaar voor de relaxte houding van onze jongste, dankbaar om hem nu te zien bunkeren, dankbaar voor de kilo die hij afgelopen week weer groeide, dankbaar dat ik niet in gevecht ben gegaan maar kon toelaten, dankbaar dat ik mezelf de ruimte kan geven, dankbaar dat ik open kon zijn over mijn verdriet, dankbaar voor de goede zorg in het AMC, dankbaar voor de hulp vanuit school, dankbaar voor het werk in de tuin dat moest gebeuren, dankbaar voor de Kracht die ik voel, de Kracht die ons draagt… door alles heen.

Ik kies ervoor om de waarom vraag te laten rusten. Ik kies ervoor om te kijken naar dankbaarheid en vertrouwen. Ik voel de rust en denk in mogelijkheden. Ik neem de ruimte om er te zijn voor ons gezin, met name voor de jongste die veel thuis is. We pakken de draad zo goed mogelijk op en weten dat we bij de dag zullen moeten leven. Dat het jaren goed kan gaan, maar dat het ook hele periodes niet makkelijk zal zijn… dat hij pijn zal hebben, dat we verdrietig zullen zijn om waar hij doorheen moet.

En weer besef ik dat het aan ons is welke keuze we maken; gaan we vechten of gaan we toelaten. Richten we ons op verzet, verdriet en negativiteit of focussen we op het goede dat we hebben samen, op de dingen die we mogen leren en ervaren vanuit deze situatie. Focussen op waar het leven echt over gaat; liefhebben, zorgen voor elkaar als het moeilijk is, dankbaarheid en daarnaast vooral ook genieten van al die mooie momenten die we samen delen. Samen zingen, samen lol maken, samen beleven, samen ZIJN!

En vanuit die gewaarwording stuur ik een groet naar al die kinderen die een diagnose (met of zonder kans op genezing) ‘dragen’. Mijn liefde gaat uit naar hen, en al die ouders die (in stilte) hun verdriet dragen….

De kracht van tranen

Onze jongste kreeg klachten die heftiger werden bij de toename van stress. Kwam het door de stress of was er meer aan de hand? Omdat eten steeds minder goed lukte kwamen we terecht in het medische circuit, dat naast onderzoek vooral bestond uit wachten… Er werden slikfoto’s gemaakt en daaruit bleek dat de passage snelheid door de slokdarm niet goed was. Het eten bleef letterlijk hangen. We werden doorgestuurd naar de MDL-kinderarts in Zwolle. Ondertussen rees bij mij al een vermoeden wat dit wel eens zou kunnen zijn en daar werd ik niet vrolijk van. We maakten een afspraak bij de osteopaat die mij al zoveel verder geholpen had en wonder boven wonder ging het eten na die behandeling zoveel beter, dat het gewoon een feestje was als de jongste zijn bord weer grotendeels leeg at!

In Zwolle werd mijn vermoeden deels bevestigd omdat de kinderarts hetzelfde vermoeden had: Achalasie. We werden doorverwezen naar Amsterdam waar een specialistisch team zit voor deze zeldzame (auto-immuun) ziekte. En toen ging het ineens snel. Binnen drie dagen konden we in het UMC terecht voor een slokdarm-drukmeting. Onze zoon was relaxed voorafgaand aan het onderzoek. Zodra we de behandelruimte binnen gingen kwam er een stille traan en kwam hij een knuffel halen. Tijdens het onderzoek ademt hij rustig in door zijn neus, uit door zijn mond omdat hij zo goed ervaren heeft wat het betekent om niet in paniek te raken als hij benauwd werd tijdens het eten….

De diagnose was zonder twijfel te stellen, de zenuwen in de slokdarm van onze jongste doen helemaal niets meer en de sluitspier aan de onderkant, die het eten door moet laten naar de maag gaat niet open bij een slikreflex. Voeding gaat alleen maar door naar de maag onder invloed van druk van boven en dus de zwaartekracht. Bij een te volle slokdarm vormt zich druk op de luchtpijp en daardoor ontstaat benauwdheid …

Nu is er dus duidelijkheid…
Op de terug weg in de auto krijgen we telefoon van het ziekenhuis. De ingreep om de sluitspier op te rekken vindt precies over twee weken plaats. Hij is ertussen geplaatst omdat hij al lang genoeg met deze klachten loopt. Niks dan goeds over het ziekenhuis, waar de behandelend arts meteen langs kwam voor een gesprek en waar we ook meteen langs de anesthesie konden omdat we van ver kwamen….

En dan komen de dagen erna. Langzaam landt de uitslag en dan komen bij mij de tranen. De tranen door de zorg van de afgelopen maanden, de tranen om de uitslag, de tranen om de risico’s bij deze ziekte, de tranen om mijn zoon die ik niets liever dan geluk en onbezorgdheid gun, de tranen om alle onrust van de jaren die achter ons liggen en de tranen omdat we zo hoopten eindelijk in rustiger vaarwater terecht te komen, de tranen omdat ik zo goed weet wat het is om chronisch ziek te zijn, de tranen van vermoeidheid, de tranen van machteloosheid en onzekerheid, maar toch ook tranen van geluk omdat ik weet dat we sterk staan als gezin, de tranen omdat ik de kracht voel in ons gezin en de tranen omdat ik blij ben dat ik ooit weer leerde huilen….

Want ooit stopte ik met huilen omdat ik er commentaar op kreeg dat ik mijn tranen liet gaan. En daarmee blokkeerde ik een stuk van mijn ZIJN. Iets wat zo belangrijk voor mij was om stress van me af te laten glijden, om woede te uiten, om mijn ziel schoon te wassen, stopte ik weg… Het mocht niet meer bestaan, omdat het niet paste in de maatschappij, omdat mensen vaak niet weten hoe ze op tranen moeten reageren, omdat ik zwak of kwetsbaar en zelfs labiel werd gevonden als ik mijn tranen liet gaan.

Maar gelukkig leerde ik om weer bij mijn gevoel te komen en van hieruit kon ik tijdens het onderzoek tegen mijn zoon zeggen: ‘kom maar, huil eerst je tranen er maar uit’, zodat hij daarna weer rust kon voelen. Hij hoeft van mij niet ‘flink’ te zijn en ik hoef dat ook niet meer van mezelf. De tranen als wasmachine van mijn ziel zorgen ervoor dat ik alles toe mag laten, de onrust, de angst, de onzekerheid, de machteloosheid. Tijdens het huilen mag alles bovenkomen, mag ik alles noemen, mag ik doemdenken, mag ik boos zijn, mag ik me intens verdrietig voelen… om daarna te ontdekken dat ik mijn rust terug vind…

En daardoor kan ik weer terug naar ons motto van de afgelopen jaren: ‘het maakt niet uit wat er gebeurd of gezegd wordt, het gaat erom hoe wij ermee om gaan’. Daar gaan we ons op richten. Open staan voor mogelijkheden, in liefde samen dragen wat op ons pad komt en focussen op vertrouwen. In overgave en openheid naar alles wat daar bij komt, dus juist ook die tranen om ons steeds weer schoon te wassen van alles wat ons bezig houdt….

Het ware GOUD…

In het afgelopen jaar heb ik verschillende keren geschreven over het online verdienen. Hoe ik ermee begonnen ben en waarom. Inmiddels heb ik geld geïnvesteerd in een social media bedrijf, in een ontwikkelingshulp project, in een software licentie en recent ook in goud! Elke keer dat ik nu laat uitbetalen voel ik de dankbaarheid voor deze mogelijkheid! Voor deze manier van verdienen die een jaar geleden volledig ondenkbaar was voor mij….

Ik heb ontzettend veel geleerd. Mooie mensen leren kennen en gezien wat de kracht van een team kan doen. Samen bouwen aan een betere toekomst voor iedereen! Elkaar helpen, elkaar steunen…
Er waren hobbels en bobbels door oa veranderingen bij de bedrijven, maar door mijn ‘weerstand daartegen’ te zien als groei heb ik juist daarvan enorm veel geleerd. Met name mijn overtuiging dat

het niet gaat om wat er gebeurt, maar alles draait om hoe je er zelf mee omgaat’

is in de afgelopen maanden enorm gesterkt!

Door mijn online business ziet mijn leven er nu zo anders uit dan een jaar geleden. Ik kan mijn dagen inrichten zoals ik wil. Op tijden die mij uitkomen help ik mensen die ook op deze manier een extraatje zakcentje, of zelfs een extra inkomen willen verdienen. Daarnaast help ik mensen met hun teksten voor websites, brainstorm met hen mee over stappen in hun bedrijf, lees boeken waarvan ik zelf blijf groeien en ben veel in onze tuin die we compleet aan het herinrichten zijn. Kortom ik doe wat ik leuk vind!

Juist in de afgelopen weken ben ik me bewust van deze vrijheid. Zoals ik eerder al schreef loopt onze jongste met klachten. Hij gaat op het moment maar weinig naar school om stress zoveel mogelijk te vermijden. Eten werd in de afgelopen weken steeds moeizamer door slokdarmklachten en hij is nu doorverwezen naar een team van specialisten op dit gebied in het UMC te Amsterdam.
Wat ben ik blij dat ik thuis ben, dat we geen stress hebben van hoe we een en ander moeten combineren met banen en vrije uren. Ik kan er gewoon volledig voor hem zijn. Ik ben er als hij verdrietig is, ik ben er als hij moe is en daarnaast maken we samen mooie momenten. We kijken alle seizoenen van ‘wie is de Mol’, spelen kolonisten, wandelen elke dag en hij bouwt de mooiste werelden in Minecraft.

Vandaag heeft hij onderzoeken. We richten ons niet op de spanning, maar gaan mee op de flow van de dingen die komen. Stap voor stap, hand in hand, zonder zorg over wat er allemaal ook nog ‘moet’.

En zo ontdek ik het ware goud… de financiële vrijheid en de verbinding met gelijkgestemde mensen brengt me steeds meer bij mijn ZIJN. Mijn ZIJN zonder stress en moeten…..
En van daaruit kan ik er volledig zijn voor de mensen die me lief zijn. Vandaar uit ervaar ik het ware goud en de ultieme rijkdom: de band met mijn kinderen, mijn partner, de kracht om samen sterk te staan, ballast los te mogen laten en samen stappen te zetten met ease, joy en glory.

Wat het leven ook brengt, we zijn met elkaar, we stromen mee met de stroom van het leven, we zijn in het NU en laten ons meevoeren naar wat is en komt…. we zijn in vertrouwen en dat ervaar ik als puur goud!

Hoeveel stress geeft ‘niet mogen doen waar je van houdt’?

Zo de jumos, ben ik net even een potje boos geweest zeg… en de mensen die me kennen weten dat ik niet heel snel boos ben. Ik heb wel vlot mijn woordje klaar, maar hou het wel netjes, als ik al boos ben hou ik dat vaak binnen, de tranen beginnen te vloeien als het heftig voelbaar is, maar echt boos…. nee, dat gebeurt niet zo vaak…

Maar vanmiddag dus wel en ik wil met je delen waarom. Onze jongste zoon heeft slikklachten. Er zijn foto’s gemaakt en er is duidelijk te zien dat het eten dat hij eet blijft hangen in het onderste deel van zijn slokdarm. Als daar veel eten zit, druk dat tegen zijn luchtpijp en krijgt hij het Spaans benauwd. Geen fijne ervaring om zo elke maaltijd naar binnen te moeten krijgen en ook niet fijn om hem zo te zien struggelen.

Al voordat de klachten begonnen had mijn zoon verschillende keren aangegeven dat er een aantal dingen op school niet lekker liepen. Net als onze oudste is hij hoogbegaafd (hb) en hb en school zijn niet de beste vrienden hadden we al gemerkt. Maar tot nu toe redde onze jongste zich er best goed mee. Hij houdt van leren en heeft het gezellig in de klas. Hij is super sociaal en tot nu toe waren de grootste problemen dat hij ‘nogal gevoelig is’ voor agressie/verbaal geweld en oneerlijkheid….

Tot begin van dit jaar, toen begon hij aan te geven dat hij nu al graag een aantal vakken wilde laten vallen en dan versneld door wilde met andere vakken. De vakken die hij leuk vindt wel te verstaan.
Hij is 13, zit in 3 gymnasium, doet wiskunde met de 4e mee, geniet vooral van wiskunde, scheikunde, natuurkunde, Grieks en Latijn. Heerlijk vindt hij die lessen en zonder problemen maakt hij daar ook stapels huiswerk voor.

Toen ik merkte dat de vakken die hem niet lagen (en dat wil niet zeggen dat hij er laag op scoort, maar dat hij de lessen/leraar/stof niet prettig vindt), ben ik gaan praten op school. Uit ervaring (en studie) is bekend dat het bij hb-ers net zo werkt als bij (veel) mensen met autisme; wat hen niet interesseert gaat het ene oor in en het andere oor uit. Het is haast niet te doen om ze die kennis bij te brengen. Nou heeft onze jongste een enorm hoge verwerkingssnelheid, dus wat hij hoort kan hij vaak weer goed reproduceren, dus zijn cijfers zijn ook voor die vakken toch nog goed.

‘Waar doe je over’, zou je denken… nou, ondertussen weet ik wat het met iemand doet als hij/zij steeds maar moet doen waar hij/zij geen aardigheid aan heeft. Of zelfs een hekel aan heeft. Het geeft stress en uiteindelijk maakt het ziek. (Want ja, daar ben ik van overtuigd, dat aan vrijwel elke ziekte een flinke dosis stress ten grondslag ligt).

Voor mij gingen er dus bellen rinkelen toen mijn zoon slikklachten kreeg…. wat wil hij niet meer slikken? Is het iets ‘lichamelijks’ dat niet lekker loopt of is het de stress die deze klachten geeft. We gingen naar de dokter, kregen maagzuurremmers mee en werden in een later stadium doorgestuurd naar het ziekenhuis. Prima, ik heb niets tegen dokters op zich en weet dat de medische wereld een heleboel goede dingen kan doen. Toch knaagde er wat bij mij… er wordt gekeken naar wat er aan de hand is en wat daaraan gedaan moet worden… maar komt er ook in beeld wat de oorzaak is?

En dan volgt het wachten…. eerst op een afspraak in het ziekenhuis, dan op het maken van foto’s en nu weer wachten op de uitslagen. Ondertussen ga ik verschillende keren het gesprek aan met mijn zoon én met school. Er wordt besloten dat hij bepaalde uren mag skippen. Hij maakt dan alleen nog de toetsen en hoeft niet meer naar de lessen toe. Het leren voor de toetsen doet hij dan thuis. En wat blijkt… zijn cijfers gaan ineens weer omhoog. Waar een aantal vakken wat achter bleven wordt nu alles weer goed in de voldoende. Ik vraag mijn zoon hoe dat kan en hij geeft zonder nadenken aan: ‘als ik thuis leer en jij overhoort me, dan gaat het vlot en vind ik het veel fijner en gemakkelijker. In de les snap ik er nooit wat van en vind ik het veel te lang duren’….

Tot zover mijn zoon…. wat gebeurde er bij mij? Ik was moe de afgelopen week, doodmoe weer, zoals ik lange tijd niet had gevoeld en vanavond knapte er dus iets bij me… ik ben het zo zat… het moeten leven in een systeem waar ik voor mijn gevoel niet in pas. Ik ging vroeger ook niet met plezier naar school, mocht dan wel eens een paar dagen thuis blijven om bij te tanken, maar moest dan toch gewoon weer heen. In die jaren begonnen ook mijn vermoeidheidsklachten….

Ook toen ik volwassen was moest ik werken volgens regels waar ik niet achter stond… voor een baas, die bepaalde dat ik op een afdeling moest blijven waar ik me helemaal niet prettig voelde. Maar ook in mijn praktijk moest ik bv bepaalde scholing volgen waar ik niets aan had. Ik moest een website hebben om naamsbekendheid op te bouwen en zichtbaar te zijn…. óók als mijn praktijk door mond-op-mond reclame vol zat… de regels golden gewoon voor iedereen…. het putte me uit. Vroeger al en nu nog… het raakt aan mijn gevoel van oneerlijkheid, van kromheid, van onzin, van onlogisch beredeneerde verzinsels… het klopt gewoon niet punt.

Maar altijd als ik er wat over zei kreeg ik antwoorden als: ‘maak je er niet zo druk over’, en ‘ach joh, zo hoort het nu eenmaal’ en ook toen onze oudste vast liep in het schoolsysteem kreeg ik dingen te horen als: ‘je moet hem niet zo verwennen, hij moet nou eenmaal leren dat sommige dingen gewoon zo gaan’ en ‘hij moet zich maar leren aanpassen’….. Maar het ging er bij mij niet in en wie mij al langer volgt weet dat onze oudste vorig jaar, in goed overleg met de leerplicht-ambtenaar en school, gestopt is met school. Hij is nu aan het werk, heeft een contract voor onbepaalde tijd op een ICT afdeling van een groot bedrijf én is zielsgelukkig….

En nu volgt dus de jongste. Hij geeft zo duidelijk aan wat hem stress geeft en ik voel hem. Ik ben gewaar wat er speelt, maar weet niet waar ik er mee heen moet… hij heeft niet zo’n duidelijke passie als de oudste waar hij zich op kan richten. Ja, hij wil youtuber en gamer worden en verder…. het toneel op en misschien het onderwijs in…. ‘lesgeven aan hoogbegaafde kinderen, zodat die zich niet hoeven te vervelen’…

En vanavond gaf ik eindelijk mijn lang weggestopte gevoelens de ruimte: ik wil dit ook niet meer slikken, ik ben het zat om te leven volgens opgelegde regels waar ik me niet veilig bij voel. Ik wil ook mijn kinderen geen regels meer opleggen waar ik niet achter sta, want ja, dat doe ik want je hoort ‘het goede voorbeeld te geven’ en je moet kinderen bijbrengen ‘hoe het hoort’.
Ik wil nog meer dan wat ik al doe mijn kinderen leren dat ze een keuze hebben, dat ze aan mogen geven wat zij met hun leven willen. En natuurlijk zijn er regels waarbinnen ze moeten leven, maar heel veel regels mogen ook best gebroken worden. En dat hoeft niet met een botte bijl, nee dat kan in goed overleg, met respect voor alle partijen….

Ik ben er klaar mee om maar volgzaam mee te blijven lopen. Ik ga opnieuw de barricaden op, nu voor onze jongste zoon én mezelf. Ik wil niet meer leven met beperkingen van buiten af, ik wil me richten op de kracht binnen in ons. De dingen waar we goed in zijn. Mijn zoon mag uitblinken in wat hij leuk vindt, opslurpen waar hij geen genoeg van krijgt en de rest? Dat mag hij van mij laten gaan, want hij hoeft niet overal goed in te zijn, hij hoeft van mij niet per se alle vakken in de basis te kennen omdat Napoleon ooit besloten heeft dat alle kinderen leerplichtig werden en dat de staat bepaalde wat ze moesten leren.

Wanneer gaan we kijken naar wat vreugde geeft? Wanneer gaan we eindelijk talenten van mensen benutten in plaats van bijscholen wat nog niet zo goed gaat? Want is dat niet wat we nog steeds vaak doen? Kijken we zelfs met functioneringsgesprekken niet waar nog aan gewerkt moet worden?
Wanneer zien we eindelijk wat het met de wereld gaat doen als iedereen mag kiezen wat hij wil gaan doen, dat we ons hart mogen volgen….. dat wanneer we mogen doen waar we van houden we de beste manier hebben gevonden om te ontspannen? Hoeveel verdriet en stress zou dat schelen? Hoeveel ziekte zou dat schelen in de wereld?

Vanavond voelde ik een diep verdriet, het verdriet van de wereld niet begrijpen, maar ook van niet begrepen worden… een verdriet dat ik al van jongs af aan ervaren heb en nu bij mijn kinderen zie ontstaan tijdens de schooljaren die zij moeten volgen. En dat zien bij hen doet me nog meer pijn dan het ervaren van wat het bij mezelf gedaan heeft.

Eens te meer snap ik waarom ik mezelf blijf uitdagen om mijn ding te doen, om te blijven schrijven en uiteindelijk op het podium te willen staan om mijn verhaal te vertellen. Een droomfabriek op te willen richten, voor kids zoals die van ons, maar ook voor al die jongeren en volwassenen die zich opgesloten voelen in het systeem en die eindelijk de vrijheid durven te gaan pakken van het mogen zijn. Het mogen laten schijnen van hun licht, in volle ontspannenheid en veiligheid. Doen wat je het liefste doet…. doen wat je energie geeft, doen waarin jij het meeste betekent voor de wereld omdat het je laat glimlachen…

Lieve jongste zoon, ik zie je, ik hoor je, ik voel je en ik zal mijn uiterste best doen om ook jou te helpen op het pad waar je in volle eigenheid jezelf mag zijn…. ik ben trots op je, dat je op deze leeftijd al zo goed kan vertellen wat je dwars zit en wat je wilt, het geeft mij vertrouwen dat het wel goed komt met jou!!

 

 

 

 

I’ll never reach my destination, If I never try…

Door het lopen in Parijs werd ik me bewust van dingen, voelde ik dingen die ik in jaren niet heb gevoeld…

Ik leef een deel van mijn leven naar de verwachtingen van anderen, naar de meningen van anderen, maar ik ben zo klaar om mijn eigen weg meer en meer te gaan.

In Parijs voelde ik de vrijheid, voelde ik ook hoeveel mijn lichaam dan kan. Een dag sjouwen in Parijs kost me minder energie dan twee uur aanwezig zijn op een verjaardag … maar dat snapt niet iedereen…. en logisch misschien…. maar daarom pas ik me vaak aan, ga ik over mijn grenzen of … blijf ik liever weg… zonder ik me af, verberg ik me…

De afgelopen dagen voelde ik naast het genieten heimwee, heimwee naar ontspanning, naar vreugde, naar onbevangenheid. Ik voelde de vrijheid van niet hoeven uitleggen, niet hoeven verantwoorden, van mogen zijn, ik merkte hoe ik dat heb gemist.

En vanmorgen kwam het snoeihard binnen toen ik luisterde naar ‘The River’ van Garth Brooks. Nooit eerder hoorde ik zo goed wat hij zong:

Too many times we stand aside
And let the waters slip away
‘Til what we put off ‘till tomorrow
Has now become today
So don’t you sit upon the shoreline
And say you’re satisfied
Choose to chance the rapids
And dare to dance the tide

Ja, dat is wat ik graag wil, de stroming veranderen en op het tij dansen. Het leven vieren, zonder me schuldig te voelen, zonder verantwoording af te hoeven leggen, zonder me wat aan te trekken van wat mensen van en over me denken…. De hobbels en bobbels nemend in vertrouwen…

And there’s bound to be rough waters
And I know I’ll take some falls
But with te good Lord as my captain
I can make it thourgh them all.

Mijn eigen weg gaan, mijn hart volgen, mijn dromen leven … meer en meer. Het mag, ik gun het mezelf.

En misschien is dit wel de wazigste post die ik ooit schreef, maar ook dat maakt me niet uit. Het is wat ik voel, wat het losgemaakt heeft om even helemaal wat anders te doen. Uit mijn comfortzone te stappen en te gaan…

Weg van het gebaande pad der verwachtingen, op weg naar míjn bestemming!

Parijs

Wat loop ik te genieten zeg! De stad, de sfeer, het gezelschap van de oudste…

Hij zit nu bij de conferentie en ik struinde vanmiddag alleen door Parijs. Ik dacht dat ik dat ‘eng’ zou vinden, maar ik vond het heerlijk.

Ik schreef een blog met uitzicht op de Sacre Coeur, alleen lukte t uploaden niet, dus dat komt later😋

Ik overdacht het afgelopen jaar en vind t zo bijzonder dat ik hier kan zijn. 😄🙏
Nu zit ik in een restaurantje en lees over succes.

Succes in mijn leven betekent vrijheid, iets van de wereld mogen zien, mezelf steeds beter begrijpen én serieus nemen….mogen ontspannen, zonder oordelen…lief zijn voor mezelf… anderen helpen….

Vaak koppelen wij automatisch allerlei dingen aan succes: een goede baan, mooi inkomen, het ‘gemaakt’ hebben, maar succes betekent voor iedereen wat anders.

Brooke Lennon beschrijft het mooi in haar boek ‘What would water do?

Success comes in all flavors, shapes, and sizes. There is neither a right nor wrong interpretation because you get to craft your own definition. Like beauty, it is in the eye of the beholder and the only beholder that matters is you! Your life, your games, your rules!

Hoe mooi om dat te lezen… ik mag mijn eigen leven succesvol maken, op mijn manier, naar mijn eigen definities…. los van oordelen en schuldgevoelens….

Zijn, dat is mijn succes op dit moment … and I love it💞💞

Overleven of leven?

Laatst las ik op fb een post over LOS-laten en TOE-laten en het deed me denken aan de blog die ik daar in 2016 over schreef. Het zette me ook aan het denken over wat ik in de afgelopen jaren allemaal los heb kunnen laten door dingen eerst toe te laten.

Het is een heel proces geweest, waarbij ik destijds de afspraak met mezelf maakte dat ik alle angsten die ik had aan wilde gaan kijken. Ik liet vanaf dat moment alles toe wat er speelde; angst om eerlijk te zijn ten opzichte van mezelf én anderen, angst om vriendschappen die me geen energie meer gaven te laten gaan, angst om mezelf te zijn, angst om te zingen, angst om afgekeurd te worden, angst om niet gehoord te worden, angst om niet gezien te worden, angst voor tekorten etc. etc. Alle angsten liet ik toe.

Ik ging schrijven over wat ik tegen kwam en dat bleek voor mij de beste manier van toelaten te zijn. Door het schrijven ging ik de diepte in, kwam ik bij werkelijke gevoelens die meespeelden en zo kwam ook vaak de bijbehorende emotie los. Het hielp me enorm om er met een goede vriendin over te kunnen praten. Want juist ook het praten erover maakte veel los. Het gaf bewustwording en daarmee ruimte. Ik kon de dingen beter op een rijtje zetten en van daaruit weer verder.

Het is een proces geweest dat niet altijd even gemakkelijk verliep en ik kwam erachter hoe ik mijn leven met bepaalde maskers op geleefd heb. Vooral omdat ik me anders voelde, niet begrepen voelde, vaak niet mee kon doen omdat ik niet fit was, omdat ik de wereld vaak niet begreep…
Nu durf ik langzaam alle maskers te laten zakken, kan ik gaan zien dat ik er mag zijn zoals ik ben. Mag ik keuzes maken die mij dienen, mag ik zelf beslissen hoe ik mijn leven in wil richten. Het geeft nog steeds wel eens onbegrip van mensen om me heen, maar ik kies ervoor om het aan te kijken, de emotie erbij te voelen en het dan te laten gaan. En ja, dat gaat soms nog best even met horten en stoten, maar doordat ik met mezelf de afspraak heb om het aan te gaan, het toe te laten, voorkom ik dat het gaat sudderen, dat het vast slaat in mijn lichaam en dat het een obstakel voor me wordt.

Toelaten heeft dus alles te maken met open en eerlijk observeren wat er bij je gebeurt, wat er bij je geraakt wordt als er iets opspeelt, wat je triggert en wat je angstig maakt. Door het zo te bekijken voorkom je dat die emoties een loopje met je nemen, zich vastzetten en dat je dus gaat leven en reageren vanuit angst.

Sinds kort ontdek ik ook wat anders bij mezelf…. door het toelaten van alle angsten, alle belemmeringen, alle negatieve emoties, alles wat er is, heb ik ruimte gecreëerd bij mezelf en vanuit die ruimte mag ik nieuwe dingen toelaten. Dingen waar ik helemaal niet mee bekend ben. Ik mag toelaten dat het leven mooi mag zijn. Ik mag toelaten dat het, ondanks ups en downs, ook goed mag gaan met me, ik mag toelaten dat ik kan genieten… waar het leven voor mij lang als zwaar heeft gevoeld, als ‘wat doe ik hier?’ als onwennig en niet te begrijpen, merk ik dat ik steeds meer toe mag laten waar ik door de mantra van Access bewust van werd:

‘All of life comes to me with ease, joy and glory’.

Ik mag toelaten wat het leven mij brengt, zonder krampachtig bepaalde doelen na te moeten streven. Ik mag erop vertrouwen dat ook het goede bij mij mag overheersen. Ik mag ontspannen en vol verwachting uitkijken naar wat komt. Het geeft me rust, en het gevoel dat IK LEEF in plaats van overleef en dat stemt me dankbaar!

Mindset?? Ammehoela….

Vanmorgen ben ik wezen floaten… je ligt dan in een bad met Epsom zout en dobbert een uur rond. Je lichaam ontspant en krijgt door het zout een extra magnesium boost, wat weer een positief effect heeft op een lichaam vol stress hormonen.

Een medewerker van het floatcentrum vertelde me dat er in Amerika onderzoek is gedaan naar floaten direct na een hersenschudding. Daar gaan mensen nu zo spoedig mogelijk na een hersenschudding 10 keer floaten, liefst binnen 14 dagen nadat de hersenschudding ontstaan is. Zo’n onderzoek geeft mij weer wat hoop. Dus ik ga het uitproberen en heb 10 afspraken gepland in de komende 5 weken…

Ik hoop op deze manier mijn lichaam te kunnen helpen met herstel en daarmee de vermoeidheid te overwinnen of in ieder geval te stabiliseren. Want sinds 5 jaar ben ik geregeld niet op de been en het laatste jaar voelt helemaal als aanmodderen, met hier en daar een betere periode, maar toch ook steeds terugval zodra ik weer wat meer lijk te kunnen.

Het voelt als constant balanceren, niet wetende wat ik een dag kan doen. Altijd overvallen worden door het feit dat de energie door overprikkeling ‘zomaar’ ineens weer op kan zijn. Ik heb er al veel om moeten laten. Ook voor ons gezin is het niet altijd gemakkelijk…  de spontaniteit gaat van veel dingen af en mijn wereld wordt klein zodra ik weer meer plat lig.

Toch houd ik ook steeds hoop. Blijf ik geloven in het zelfgenezend vermogen van mijn lichaam. Richt ik me op vertrouwen en dankbaarheid… zoveel mogelijk tenminste, want soms lukt dat even niet meer. Dan is het op, het vertrouwen weg, de dankbaarheid daar sch*** ik op en over mindset moet ik dan helemaal even niets horen…

Want wat ik over de jaren heen wel ontdekt heb is hoe veel gemakkelijker het is om te praten over mindset als het goed gaat met je. Als de dingen lekker lopen. Als je achteraf kan zien waar je stond en waar je nu staat. Als er mooie dingen zijn gebeurt en je kunt genieten.

Maar als je te moe bent om een stap te verzetten, te moe bent om op te staan, te moe bent om …., te moe bent om na te denken… dan is het verdraaid lastig om nog positief te blijven, niet te blijven huilen, niet boos te worden én om jezelf geen verwijten te maken. Want het valt dan soms best rauw op mijn dak om weer te lezen dat wij onze gedachten zijn. Dat onze gedachten ons vormen. Dat het lichaam alles kan genezen, als we maar positief denken. Als we ons verleden maar loslaten. Als we…. kortom of het lukt, ligt aan mijn gedachten…

En dan word ik soms boos én verdrietig én opstandig en kan ik vol vuur wensen dat ik in een oranje jurk in een klooster zou zitten, waar ik niets anders hoef te doen dan zen zijn en mediteren. Waar ik geen huishouding hoef te doen, geen kids hoef op te voeden, geen geld hoef te verdienen, geen ballen hoog hoef te houden, geen….. tegen mijn man mopper ik en hij laat me, want hij weet ondertussen dat ik eerst ‘onredelijk word, dat daarna het toelaten komt, dat de tranen dan gaan vloeien…. en dat ik daarna kan loslaten. De rug weer kan strekken, mijn hoofd weer op kan richten en weer over ga naar het denken in mogelijkheden…. om vervolgens de hele riedel na verloop van tijd weer te herhalen. Maar steeds met dat verschil dat ik weer een stapje verder ben gekomen. Het zit in de kleine details, de kleine nuances waaraan ik merk dat ik net anders tegen iets kan aankijken. Dat ik merk dat ik ineens een stukje verwerkt heb, dat ik weer wat geleerd heb…. dat mijn gedachten over iets tóch net anders zijn…

Eigenlijk gaat het misschien gewoon allemaal te langzaam naar mijn zin… en daarom ga ik nu dus floaten, om lief te zijn voor mijn lichaam, om het te ondersteunen waar ik kan. Om toe te laten wat is en van daar uit weer verder te gaan.

Het voelde vanmorgen als een mini vakantie met mezelf…. en wat ben ik dankbaar dat ik in de afgelopen jaren heb leren stilstaan, heb geleerd om me naar binnen te keren en geleerd heb naar mezelf te luisteren. Want mijn hoofd was rustig tijdens het floaten, Ik kon mijn lichaam aanspreken met alle mooie mantra’s die ik in de afgelopen jaren geleerd heb, het voelde alsof ik mijn lichaam een beetje meer accepteerde en weer een beetje liever kon zijn én dat ik het de rust kon geven die het zo nodig heeft. En zo kwamen mindset en lichaam vanmorgen dan toch weer even samen….

Belemmerende overtuigingen

De afgelopen jaren ben ik heel veel overtuigingen tegen gekomen die me letterlijk belemmerden om stappen te zetten en te groeien. Overtuigingen die in mijn ogen zo waar waren, omdat ik ze al mijn hele leven bij me had. Omdat ik ze als kind gehoord had, omdat ze onbewust op me overgedragen waren… Toen ik mijn boek aan het schrijven was noemde ik ze ‘kind-overtuigingen’, omdat het vaak overtuigingen zijn die wij als kind al meegekregen hebben. Ooit zei iemand tijdens een opleiding dag: ‘je krijgt het als kind aangereikt en bent vervolgens een heel leven bezig om er weer vanaf te komen’…

Ik heb tijdens mijn studies kennis mogen maken met verschillende methodes om die belemmeringen aan te kijken en los te kunnen koppelen van mijn systeem. Toch merkte ik dat bepaalde overtuigingen erg hardnekkig bleven hangen en vandaar uit bleef ik altijd op zoek naar tools om die overtuigingen aan te pakken, want ook al wist ik ondertussen dat het niet klopte dat ik zo dacht, het bleef de kop opsteken…. herkenbaar??
Onlangs kwam ik een methode tegen waarover ik al eerder schreef, nl. Access Consiousness. Vanuit Access werken ze met mooie vragen om dingen helder te krijgen en jou te helpen om anders tegen dingen aan te gaan kijken.

Ik vind het super tools, die vragen. Juist omdat het zo aansluit bij waar ik de afgelopen jaren zelf zoveel mee bezig ben geweest: niet meer denken in problemen, maar kijken naar oplossingen!
Toen ik in aanraking kwam met Access las ik over ‘the clearing statement’. Dit is een zin die je kan gebruiken als dingen lastig gaan of als je tegen dingen aanloopt die niet stromen. Als je onrustig bent, als je angstig bent of als je je irriteert aan dingen. Door het uitspreken van die zin omzeil je het logisch denken en geef je je lichaam een andere manier om dingen op te lossen.

Als je het leuk vindt om je hierin te verdiepen verwijs ik je graag door naar de site van Access, waarop ze uitgebreide uitleg geven. In deze blog wil ik je er alleen maar bekend mee maken omdat het zo’n super simpele tool is om dingen te ‘clearen’, op te ruimen. En daarvoor hoef je niet eens de hele tool te gebruiken. Het is namelijk voldoende om een deel van de tool te gebruiken en dat is ‘POC en POD’.

Als ik nu merk dat ik tegen dingen aanloop die mij belemmeren, als ik voel dat ik ‘in de greep zit’ van een belemmering of een negatieve energie zeg ik: ‘Alles wat dit is: POC en POD’. Je kunt je misschien voorstellen hoeveel lol we hier al om hebben gehad aan de keukentafel. Komt er ergernis boven tafel ten opzichte van elkaar, van school, van werk, van wat dan ook, dan roept er wel iemand: ‘POC en POD het maar even’. En hoewel het in het begin wat onwennig en raar was, merkten we ook snel dat het de energie veranderde. De dingen die speelden voelden lichter en makkelijker…

Zo maakte ik weer een stap om meer ruimte te creëren om mezelf te mogen zijn. En hoe simpel kan het zijn? Probeer het maar eens uit of het voor jou ook ruimte geeft…. ik gun het je van harte zodat je alle belemmeringen die je nog bij je draagt over ‘niet goed genoeg zijn’, ‘iets niet te kunnen’, ‘iets niet waard te zijn’ mag laten gaan en mag gaan vertrouwen op jouw kracht en jouw talenten.
Zo kom je weer een stap dichterbij een leven met ‘ease, joy and glory’!

Wanneer we lachen, eren we de schepping

Ik ben alles aan het veranderen. Ik ben alles aan stopzetten. Ik ben alles aan het loslaten….. mijn plannen, mijn visies, mijn droombeelden, mijn ambities, mijn overtuigingen en waarom? Omdat ik merk dat ze me vastzetten…

‘Iedereen’ zegt dat het zo goed is om doelen te stellen, om iets te hebben waar je voor wilt gaan. Vaak zijn dit toekomstdromen waar je stap voor stap naar toe kan werken. Tussentijds mag je bijsturen, mag je voelen, mag je richting veranderen… maar voor mij werkt of voelt dat anders…. ik móet het van mezelf wel bereiken, want het is immers een doel….

Maar vanaf nu laat ik alles los omdat ik merkte dat ik misschien mijn boek helemaal niet af wil maken. Omdat ik merk dat ik misschien wel helemaal geen spreker meer wil worden. Omdat ik misschien wel helemaal geen workshops wil gaan geven…. Het zijn allemaal dingen die ontstaan zijn en waarvan ik dacht dat ik dat super leuk zou vinden, maar nu ik weer in ‘groei-modus’ terecht ben gekomen weet ik dat helemaal niet meer zeker en vraag ik me af ‘waarom wil ik dat eigenlijk nog?’ Wil ik dat nog omdat het me echt blij maakt? Wil ik dat nog omdat mijn hart ervan gaat zingen? Of wil ik het omdat ik niet weet wat ik anders zou moeten gaan doen? Omdat ik het nou eenmaal gezegd heb dat ik dat wil gaan doen? En ja, wat ik zeg moet ik waarmaken… toch?

Op mijn laatste moodboard plakte ik een tekst: ‘Ons leven moet speels zijn, vol plezier en lust. Wanneer we lachen eren we de schepping’. En die tekst houdt me bezig. Wat geeft mij echt plezier? Wat laat me lachen? Ben ik niet te druk bezig met toch nog steeds denken ‘ja, maar ik moet nuttig bezig zijn’ en ‘ik moet me fitter voelen om te kunnen doen wat ik wil doen… wat ik te doen heb’.

Want wat laat mijn hart echt zingen? Niet meer de dingen waar ik jaren geleden naartoe wilde werken eigenlijk…. nee, als ik er goed over nadenk dan wil ik mijn boek niet afschrijven omdat ik het laatste stuk nog niet geleefd heb. Ik wil niet denken over workshops of lezingen omdat ik eigenlijk helemaal niet meer weet of ik daarvan wel ga stuiteren…. Jaren geleden wel, dat leek me super, maar nu… ach nee, eigenlijk niet meer zo….

Soms verveel ik me…. juist door het vele platliggen en daarnaast ook behoefte hebben aan uitdaging voel ik me soms verloren. Ik wil juist daarom ook kiezen voor de dingen doen die me echt blij maken, die me laten genieten, die me laten leven. Niet denken: ‘ik moet dit of dat want dan kan ik straks…. ‘

Van de week kwam ik een oefening tegen van Sarah Prout, die hier heel mooi bij aansloot. Ik deel hem hier, want wie weet heb jij er ook wat aan. De naam van de oefening: ‘The high vibe frequency formula’ en gaat als volgt:

Stap 1. Create your heart-singing fun list.

Het is de bedoeling om 10 dingen (liefst gratis) op te schrijven waarvan je hart gaat zingen. Het mogen dingen zijn die je leuk vindt (bv. naar het strand of bos gaan), liedjes die je graag snoei hard meezingt, liedjes waar je graag op danst, spelletjes die je graag speelt, de geur van bv. rozen, het eten van je favoriete gerecht…. kortom alles wat jou echt blij maakt!

Stap 2. Create a daily vibration habit tracker.

Het helpt je om je energie hoog te houden en je dus prettig te voelen als je dagelijks minimaal 1 van de dingen uit stap 1 gaat doen. Plan ze dus in! Samen met mediteren, gezonde voeding eten en voldoende water drinken, zou dit, volgens Prout, de basis moeten zijn van je dag. (Mediteren kan trouwens op veel verschillende manieren hè?! Daarover kan ik ook nog wel eens schrijven….)

Stap 3. Fill in the habit tracker.

Om een nieuwe gewoonte in je leven toe te laten is het verstandig om het een aantal weken heel bewust te doen. Maak dus een lijst met jouw ‘heart-singing fun’ dingen en houd minimaal een maand bij welke dingen je per dag gedaan hebt van jouw lijst. Zet bv. alle jouw fun-dingen onder elkaar en zet horizontaal de dagen van de komende maand neer. Zet elke dag een kruisje bij de dingen die je gedaan hebt.

Wat ik merk sinds ik deze oefening doe, is dat ik veel bewuster weer bezig ben met de dingen die ik leuk vind. Hoe klein ook, elke dag een momentje aandacht voor fijne dingen. Want hoe gemakkelijk schieten die dingen er niet bij in gedurende de dag? En hoe gemakkelijk schuif je juist die fijne dingen naar achteren als je het druk hebt, of als je je niet zo lekker voelt?

Maar er is meer, ik merk ook veel bewuster welke dingen mij energie kosten. Welke bezigheden of omstandigheden energie bij me weghalen en er dus voor zorgen dat ik mijn energie verlies. Hierdoor besefte ik dat je soms beslissingen moet nemen die best pittig zijn, soms moet je afscheid nemen van dingen, mensen of dieren, overtuigingen, ideeën of idealen en dat doet pijn, maar het geeft ook ruimte. Ruimte om jezelf weer te laten lachen. Ruimte om te ontspannen. Ruimte om weer bij jezelf te komen.

En dat is waar ik nu in zit. Weer een stukje bewustwording van hoe ik verder wil en kan… zonder vast staand doel dit keer, maar voelend in het NU waarop ik me wil richten, namelijk  datgene dat mijn hart laat zingen!

Durf jij te ontvangen?

Vorige week drong het langzaam tot me door… ik heb enorm veel moeite met ontvangen.
Ruim 20 jaar geleden zei een stagebegeleider al tegen mij: ‘Je heb zulk goed werk geleverd, maar het lijkt wel of je mijn compliment hiervoor niet durft te ontvangen; vertrouw je me? Of denk je dat ik het zeg om je een goed gevoel te geven over werk wat gewoon wel aardig is?’
Hij raakte wat in me, want inderdaad ik geloofde niet echt dat wat ik geleverd had zo goed was… dit had iedereen toch gewoon kunnen doen? In mijn ogen had ik gewoon gedaan wat moest gebeuren, niet meer en niet minder en ja… dat compliment, ach daar hechtte ik niet zoveel waarde aan. Ik vond het maar ‘geslijm’.
Ik heb nog vaak aan zijn opmerking gedacht… want eigenlijk wantrouw ik vaak mensen die positief over me zijn (wat bedoelen ze echt, of wat willen ze?). Maar ook mezelf wantrouw ik: heb ik die waarde wel echt geleverd? Ben ik het compliment wel waard?

In een facebook groep waar ik op het moment in zit, werden een poosje geleden inschrijflinken gedeeld om iedereen de kans te geven op het verdienen van een bepaalde bonus. Super mooi om te ervaren dat er mensen zijn die elkaar echt het beste gunnen. Ik deelde mijn link niet, want zo schreef ik: ‘ik vertrouw erop dat ik het zelf voor elkaar krijg om de bonus te regelen, er is nog tijd om dat te doen… en als ik daarna dan ‘over’ heb gebruik ik de link van een ander om die mee te laten profiteren.’
Maar gaandeweg de dag werd ik me ervan bewust dat ik mijn eigen link helemaal niet durfde te delen. Ik moest het zélf doen, ik wilde ‘mijn hand niet ophouden’, ik hoefde geen hulp…. want dat voelde als falen…
En opeens flitste er van alles door mijn hoofd… ik voelde me vaak anders, onbegrepen, ik had me al vaak moeten ‘verantwoorden’: waarom ik niet werk, waarom ik altijd zo moe ben, waarom ik mijn kinderen van school haalde, waarom we gingen verhuizen om de kinderen… Het voelde vaak als vechten om acceptatie en begrip. En nu zou iemand zomaar wat aan mij gaan geven? Dat gaf een soort paniek: ‘Ja, maar, wat moet ik er dan voor terug doen?’ en ‘Wat als ik iets doe wat diegene niet fijn vindt, krijgt hij/zij dan spijt dat hij/zij mij heeft mee laten delen?’

Ik kwam erachter dat ik eigenlijk helemaal niet durf te ontvangen. Bij wat ik krijg voel ik me vaak opgelaten. Ik wil direct in actie komen vanuit het gevoel: ‘wat kan/moet ik terug doen?’
Complimenten, hulp, geld, liefde… eigenlijk blokte ik het liefst alles, zodat ik niet vastliep in het stukje ‘kan ik daar wel aan voldoen, ben ik het wel waard en hoe moet ik anders laten zien dat ik het wel waard ben?’

’s Avonds werd er in diezelfde facebook groep een Energy-pull gedaan. Heel speciaal vond ik dat om te ervaren en… daarna toen ik iets postte en een ander reageerde, kwamen ook de tranen. Ik voelde zo’n diep verdriet over het tekort dat ik mezelf deed. Ik besefte me dat ik van mezelf mocht houden, dat ik een waardevol mens ben, ongeacht wat ik kon qua energie, ongeacht wat ik te geven had of niet. Ik zag hoe ik altijd heb lopen knokken om het allemaal zelf te kunnen, om sterk te zijn, om vol te houden… Ik ben zo streng voor mezelf geweest…. ‘Jij mij iets geven? Nee hoor, ik red mezelf wel!’

Sinds deze avond is er veel losgekomen in me. Mijn voelen maakte een verandering door. Ik word milder naar mezelf en ineens merk ik dat ik meer voor mezelf durf te gaan staan en keuzes maak. pittige keuzes, maar wel vanuit liefde en zorg voor mezelf. Ik durf mezelf meer ruimte te geven. Ik durf mezelf meer te uiten in wat ik wil of hoe ik dingen wil, ik voel dat ik dit mág aangeven omdat ik het waard ben om goed voor te zorgen!

Dit niet doen is een vorm van klein houden geweest. Niets nodig willen hebben. Mezelf een grijze muis maken die niet gezien hoeft te worden. Die het niet waard is te ontvangen….
Geen complimenten want dat voelt maar ongemakkelijk…
Geen geld want dat verdien ik niet…
Geen liefde want hoe moet ik dat voldoende beantwoorden?
Geen aandacht, want ieder kan zijn tijd vast beter gebruiken…
Misschien durf ik zelfs geen energie te ontvangen… want wat moet ik dan doen om het goed te benutten?

Nee, ik geef liever, want dat voelt veilig… dat heb ik zelf in de hand, dat kan ik sturen én dan doe ik iets nuttigs. Geven is naar buiten gericht en daardoor kun je afstand bewaren. Ontvangen is een beweging die naar binnen is gericht. Hier heb je minder controle over, het kan emoties vrij maken. Ontvangen voelt dus veel kwetsbaarder… en vaak voelt het of we iets moeten ‘verdienen’. Terwijl ontvangen vaak gewoon alleen maar gaat om JOU, zoals je bent…

Aan mij de taak om balans te gaan creëren, door te beginnen bewust naar dit stukje te gaan kijken, mezelf op waarde te schatten én mezelf te gunnen dat ik het goed mag hebben op alle gebieden.
Ik mag mezelf een overvloed aan complimenten gunnen, energie, liefde, geld en overvloed in alles wat mij lief is. Ik mag leren ontvangen in dankbaarheid. Dus het volgende complimentje dat ik krijg ga ik niet meer wegwimpelen, maar ik ga het met plezier ontvangen, er van genieten en het binnen laten komen! Met een glimlach om mijn lippen voelen hoe het voelt om te mogen ZIJN wie ik BEN. En te genieten van alles wat naar me toe komt….

Dankbaar!

Nog maar 3 maanden geleden lag ik tgv een bijnieruitputting het grootste deel van de dag plat. Ik was maar blokjes van hooguit 2 uur achter elkaar op de been en moest dan weer rusten. Het was pittig, want het is niet de eerste keer dat mijn lichaam zover uitgeput raakte dat ik pas op de plaats moest maken. Deze uitputting wordt onder meer veroorzaakt doordat mijn prikkelverwerking niet goed is. Alles wat er om mij heen gebeurt, alles wat ik zie, alles wat ik hoor, alles wat beweegt komt binnen. Mijn lichaam filtert deze prikkels niet goed en zo ervaart mijn lijf constant stress. Aan de kinderen legde ik het uit dat het voor mij voelt dat geluid, geur en beweging niet alleen via mijn oren, neus of ogen binnen komt, maar door al mijn poriën, mijn hele lijf krijgt het het binnen….

Ik nam rust en ondernam ook stappen op te kijken wat ik zelf kon doen om te kijken in hoeverre ik mijn lichaam kon helpen die prikkelverwerking te herstellen en de energie in mijn lichaam weer op te bouwen. Ik paste mijn dieet aan, ging slapen met een slaapmasker, nam extra supplementen en rustte heel veel.

Ook kwamen er een aantal mensen op mijn pad die mij een stap verder konden helpen. Zo kwam ik een paar weken geleden in contact met iemand die veel met essentiële oliën werkt. Ik vroeg haar informatie en wat bleek; er bestonden zelfs oliën die goed inzetbaar zijn bij niet aangeboren hersenletsel (waar een deel van mijn overprikkeling vandaan komt) en ik raakte geïnteresseerd.
Wat ik nou zo bijzonder vond is dat ik, toen ik mijn praktijk nog had, altijd op zoek was naar methodes of therapieën die mensen zelf toe konden passen. Ik wilde dat zij zelf stappen konden zetten naar herstel i.p.v. afhankelijk te zijn van bijvoorbeeld het bioresonantie-apparaat waar ik mee werkte. Doordat ik daar naar zocht kwam ik in aanraking met heel veel verschillende methodes. Ik leerde ik op die manier heel veel en alles paste ik zelf toe, maar er waren maar weinig methodes waar veel mensen mee uit de voeten konden. Omdat het gebaseerd was op emoties en het soms lastig is om te bepalen of iets bv. verdriet of boosheid is. Of omdat er protocollen getest moesten worden. Vaak waren mensen dan bang dat ze het ‘fout’ deden en dat gaf onzekerheid.

Nu verdiep ik me dus in de essentiële olie en ik vind het super interessant. Het boek dat ik kocht is er een waarin ik blijf lezen en bladeren. Ik bestelde een aantal oliën en ging ermee aan de slag en ik moet zeggen: ik word er erg enthousiast van!
Sinds ik de oliën gebruik merk ik dat ik helderder ben in mijn hoofd en ik ben minder moe. Zo zet ik steeds weer stapjes in de goede richting voor mijn gevoel!

Afgelopen week ging ik ook weer naar de dagbesteding. Daar komen mensen met niet aangeboren hersenletsel en dementie en sinds een aantal maanden ga ik daar twee uur per week heen om te helpen. Ik puzzel vaak met een oudere mevrouw, of we lopen even een rondje. In overleg met de leidinggevende had ik afgelopen week wat olie meegenomen en ik stelde voor om de handen van die mevrouw te masseren. Haar gezicht is eenzijdig verlamd, maar ik zag meteen dat haar ogen gingen stralen. ‘Ja’, zei ze, ‘dat liet ik vroeger ook vaak doen!’ We zochten een relaxstoel uit en ik gaf haar een handmassage met een combinatie olie voor ontspanning en balans. Ze genoot er zichtbaar van. Toen ik voorstelde dat ik de volgende keer weer olie mee zou nemen gaf ze aan dat ze dat erg fijn zou vinden. Mijn hart vulde zich met dankbaarheid, wat toch bijzonder dat er uit mijn zoektocht naar herstel zulke mooie dingen kunnen ontstaan!

 

Geld maakt niet gelukkig…. (??)

Mijn hele leven merk ik al dat ik anders tegen dingen aan kijk dan de meeste mensen om mij heen. Ik ben niet zomaar voor vaccineren, ik heb ooit een uitkering stopgezet omdat ik het niet eens was met hoe ze te werk gingen en hoe de regels in elkaar zitten in Nederland en daar dus niet aan ‘gebonden’ wilde zijn. Ik stapte vroeger rustig naar mijn baas toe om aan te geven dat ik het ergens niet mee eens was. Ik leg me niet zomaar neer bij een situatie waarin mijn kind ten onder lijkt te gaan aan een (leer)plicht die hem ten goede zou moeten komen, maar dat duidelijk niet doet….

Dat anders denken en doen daar heb ik gedurende mijn leven heel wat opmerkingen over gekregen. Dat ik rare ideeën had, dat ik altijd moeilijk liep te doen, dat ik niet zoveel over dingen moest nadenken, dat ik onnodige risico’s nam, ook met betrekking tot mijn kinderen…. ik heb me die opmerkingen altijd erg aangetrokken, ik werd er onzeker van, voelde me soms opgelaten, had ook het idee dat ik me vaak moest verantwoorden, voelde me vaak alleen… maar diep van binnen voelde ik ook steeds: ‘ja, maar dit ben ik. Dit is hoe ik over dingen denk, maar dit is ook vooral mijn gevoel bij dingen en dat gevoel is zo sterk, dat ik daar niet omheen kan’.
En wie mijn posts over onze zoon gevolgd heeft, ziet dat er vanuit dat gevoel heel veel veranderd en ontstaan is. Maar het is niet altijd makkelijk geweest om te blijven vertrouwen op mijn gevoel en daar dan ook nog stappen in te nemen.

Zo ben ik in mei ook met FutureNet begonnen. Ik heb gepost over het 5 minuten advertentie klikken dat ik nu doe om wat extra geld te kunnen verdienen. Het geeft mij zo’n vrijheidsgevoel dat ik los van welke regels en wetten dan ook (met bv. betrekking tot uitkeringen), tóch geld kan verdienen ondanks mijn gezondheidssituatie. En het geeft me zo’n gevoel van vrijheid én blijdschap dat ik zie dat er op deze manier voor heel veel mensen overvloed binnen handbereik is. Maar ook dit is weer een stap in het diepe, want er zit veel angst op systemen als dit.

Zo krijg ik de vraag of het geen piramide of ponzi systeem is… nee, dat is het niet en als je zelf op gaat zoeken wat piramide precies is, dan zal je dat ook snel duidelijk zijn. Zit er niet teveel risico aan? Tja, dat hangt ervan af wat jij in het systeem steekt! Als jij al je geld in zo’n systeem steekt en het bedrijf gaat op de fles, ja dan heb je een probleem (net zo goed dat je een probleem hebt als je je baan kwijt raakt). En als jij alleen geld inlegt dat je kan missen? Het geld dat je normaal gesproken besteed aan een keer een bloemetje voor jezelf, of een etentje met het hele gezin, of het geld dat je normaal aan een staatslot uitgeeft, of tegen lage rente op de bank hebt staan…. Ja, ook dan loop je nog steeds risico; er zijn namelijk twee grote risico’s:
Risico 1. Het hele bedrijf gaat over de kop (ondanks dat het heel solide opgebouwd is met heel veel verschillende inkomensbronnen). In dit geval ben jij je inleg waarschijnlijk dus kwijt!
Risico 2. Wat te mooi om waar te zijn lijkt, is toch gewoon waar en je verdient uit dit hele systeem een mooie extra boterham!

Ik heb besloten dat ik beide risico’s wel wil lopen. Ik ben niet bang om het geld kwijt te raken omdat ik er alleen maar in heb zitten wat we kunnen missen. Ik ben ook niet bang om extra geld of zelfs veel geld te gaan verdienen, omdat ik weet dat het gewoon mogelijk is en dat het mag! Ik sta mezelf toe om rijk te worden (ja, en dat heb ik niet altijd gedaan hoor!). Ik ben bereid geweest door al mijn angsten en weerstanden heen te gaan en het zelf te gaan ondervinden wat ik kan met dit  bedrijf. Ik ben niet over één nacht ijs gegaan, heb me ingelezen en gevoeld… en toen gedaan!

Ik geniet ervan. Het heeft me al zoveel nieuwe contacten opgeleverd! Het zorgt ook dat ik nieuwe stappen maak in mijn groei, een andere focus krijg en door er over te bloggen zorgt het er ook voor dat ik weer uit mijn comfortzone stap. Want openlijk aangeven dat je geld wilt verdienen op een niet voor de hand liggende manier… ja, het kostte me best een beetje durf om dat te doen. Maar ik heb het toch gedaan, waarom?? Niet omdat ik per se een team op wil bouwen. Natuurlijk vind ik dat leuk en levert het mij sneller verdiensten op.. maar ik deel  vooral om jou vertrouwd te maken met dit systeem. Om je mogelijkheden te laten zien waarvan jij het bestaan waarschijnlijk nog helemaal niet wist. Omdat ik mezelf de rijkdom gun, maar jou ook. Samen in een team bouwen aan overvloed geeft me zo’n dankbaar gevoel. Los van de normale patronen,  los van ‘hoe het hoort’, los van alle overtuigingen over ‘dat geld stinkt’ en dat ‘geld niet gelukkig maakt’….
Ik ga het ervaren wat het voor ons op kan brengen, ik ga het ervaren wat het met me doet, voor nu weet ik dat het me al zoveel oplevert dat ik mijn inleg er bijna weer uit heb. Binnen 3,5 maand. Ik heb nu al meer verdiend dat dat ik bij de bank had gekregen als ik het bedrag 2-3 jaar op de bank had laten staan.

Durf jij de risico’s ook te nemen? Niet? Dan vooral niet doen en je er ook niet druk over maken dat anderen het wel doen. Durf jij het wel? Dan help ik je graag opstarten. Ik beantwoord graag al je vragen (want bij FutureNet is niets wazig en niets geheim). Je mag me een pb sturen of je mag je aanmelden bij de fb pagina ‘My life is…’ dan leg ik je alles uit. En had je eigenlijk al besloten dat het niets voor jou was, maar twijfel je nu toch weer? Sluit je gerust opnieuw aan, dat hebben er al meer gedaan!

Heb je wel interesse, maar wil je niet 5 minuten per dag klikken? Of wil je dat jouw vereniging een extra zakcentje kan verdienen? Of wil je je zus of vriendin in plaats van een bloemetje een kans geven op extra inkomen binnen een paar jaar? Het kan allemaal vanaf $10,-. Ik stort vandaag $35,- in een account dat ik ‘Om te delen’ ga noemen. Als dat account uiteindelijk vol loopt ga ik van daaruit aan goede doelen geven. Ik kan er nu al blij van worden…. En stroomt het account niet vol? Ach, dan was het leuk geprobeerd… dat ik niets won met ons staatslot van vorige week, daar maak ik me toch ook niet druk om? Dus geld maakt niet gelukkig? Ik ga het zelf uitvinden, omdat ik de stap durf te nemen, omdat ik niet in de angst blijf zitten van ‘klopt dit wel’, ik gun mezelf dit avontuur in anders denken… ach en dat past wel bij me denk ik….

!! registreren bij FutureNet is gratis. Schrijf je in via mijn link of een link van iemand anders die je kent, als je dat niet doet kom je in het team van iemand waar dan ook ter wereld…en dat kan lastig zijn in de communicatie….

Doelen stellen, doe jij dat?

Ik heb altijd doelen gehad in mijn leven. Ik wilde van jongsaf aan graag dingen bereiken. Ik wilde al heel jong naar Australië, ik wilde dierenarts worden, ik wilde rijk worden, ik wilde mensen wat vertellen en ik wilde helpen in ontwikkelingslanden.

Voor sommige doelen pakte ik een kans. Zo vertrok ik op mijn 18e voor stage naar Australië. Ik volgde destijds een opleiding aan de Christelijke Agrarische Hogeschool. Nee, ik was dus niet naar Utrecht om diergeneeskunde te studeren en ook niet naar de opleidingen voor tropische landbouw en bosbouw. De HAS in Dronten voelde veiliger, want ik was nog geen 17 toen ik uit huis ging. In Dronten zat een internaat, daar kon ik waarschijnlijk ‘meer beschermd’ wennen aan het uit huis gaan. Er waren meer redenen waarom ik niet koos voor de andere opleidingen. Het was niet geheel mijn eigen keus, maar ook de keus van mijn ouders, die ik overigens volledig begrijp. (niet dat ik hetzelfde zou doen, maar dat is een ander verhaal…)

Of wij onze doelen halen hangt af van waar we zelf voor staan. Durven we te blijven geloven in onze dromen en doelen? Durven we stappen te zetten om onze doelen te bereiken of kiezen we voor een bepaalde veiligheid en blijven we daardoor hangen in ‘zoals het nou eenmaal gaat’. Luisteren we naar ons ego, dat ons angstvallig in veiligheid wil houden. Of luisteren we naar mensen om ons heen, die ook hun mening hebben over ons doel? Zijn we concreet genoeg? Hebben we discipline?

Lange tijd heb ik eigenlijk helemaal geen doelen meer gehad. Toen ik 5 jaar geleden plat kwam te liggen met een hersenschudding had ik nog veel doelen voor ogen. Ik had net mijn sabbatical ingepland, we wilden naar Australië en daarna wilde ik me gaan richten op het geven van lezingen en workshops. Ik wilde me richten op met name het onderwerp Liefde. Hoe wij liefde in de wereld kunnen brengen en elkaar verder kunnen helpen. Hoe we lief kunnen zijn voor onszelf en daarmee (of daarna) ook voor een ander….  Maar goed het liep anders, ik kwam plat te liggen….
Toen ik wat opknapte werd mijn moeder ziek en kwam de focus alleen nog maar te liggen op er zijn voor haar en mijn vader, totdat we afscheid moesten nemen… Een bijzondere periode waarin ik kennis maakte met een soort liefde die ik nog nooit eerder gevoeld had…
Ik ging met die zorg voor mijn ouders, achteraf gezien, ver over de grens van mijn fysieke kunnen heen en merkte bovendien na die periode dat ik al mijn doelen kwijt was. Wat had het nog voor nut? En wat wilde ik eigenlijk nog? Ik kwam volledig stil te staan. Waar ik uiteindelijk op terug geworpen werd was het aangaan van mijn angsten én leren lief te zijn voor mezelf. Mijn doel was om te overleven…. Schijnbaar had ik zelf nog wel wat te leren, voordat ik daar dus echt wat over mocht vertellen.

Er volgde een lange periode van ups en downs, van vallen en weer opstaan, van de moed verliezen en toch weer richten op het kleine genieten. Door de situatie met onze kinderen ontstond er wel een nieuwe focus, een doel;hen op de been houden en begeleiden in het navolgen van hun dromen en doelen. Daardoor leerde ik ook om steeds in kleine stappen te gaan denken, want we leerden al snel dat het grote doel ‘onze kinderen een ongedwongen, blije en fijne schoolperiode geven’ niet haalbaar was.

Stap voor stap baanden wij ons een weg door het schoolsysteem. Stap voor stap richtten wij ons steeds meer op wat met name onze oudste zoon zelf voor ogen had. We oefenden geduld (want instanties lopen niet zo hard), we oefenden vertrouwen (want het ging niet allemaal direct zoals wij het voor ogen hadden) en we oefenden in overgave (want we moesten het steeds doen met de situatie zoals die er lag). Wat ook belangrijk werd was dat we oefenden in liefde en vergeving, want wat hebben we elkaar (en onszelf) soms verwijten gemaakt, wat zijn we boos geweest en wat waren we soms lelijk naar onszelf, elkaar en anderen toe. Maar nu voelen we de vrijheid en de blijdschap sinds het doel bereikt is. Vele kleine stappen hebben tot het doel geleid dat ons kind verder kan op de weg waar zijn hart ligt.

Eigenlijk gebeurt er in veel situaties waarin we doelen stellen hetzelfde. De onderwerpen waarover ik in de afgelopen jaren ook ging schrijven in mijn boek ‘Over-Leven’ komen allemaal langs als je doelen stelt, als je stappen maakt. Nu pas zie ik de overeenkomsten met wat ik schreef over liefhebben, overgave, vertrouwen, dankbaarheid en vergeving. Om onze doelen te bereiken moeten we steeds door processen heen. Juist daarom is het ook zo belangrijk om niet té grote stappen te willen maken, want dan sla je juist belangrijke stukken over. Stap voor stap naar een einddoel, onderweg eventueel bijsturend, maar wel elke dag en stapje… Ik ga mijn boek afronden met het onderwerp vrijheid, want ik besef nu pas heel diep, dat al die stappen die we genomen hebben en wat we daaruit hebben mogen leren, zorgt dat we nieuwe doelen kunnen gaan stellen en een stuk vrijheid mogen ervaren die zo groots voelt, dat het amper te beschrijven is….

Heb jij wel eens een visionboard gemaakt om je doelen helder te krijgen? Eind juni (bij de volle maan) maakte ik er weer een. Het maken van zo’n visionboard is wat mij steeds weer helpt in het stellen van doelen. Al mijn doelen, groot en klein komen daarin terug. Ik zet de intenties, ik voel waar ik naartoe wil en juist nu we in een fase zijn aangekomen waarin we trajecten af kunnen sluiten merk ik dat het weer begint te stromen in me. Dat ik weer durf te gaan dromen, dat ik weer doelen durf te stellen. Niet alleen met oog op de kinderen, maar ook voor mezelf. Ondertussen kijk ik naar dat visionboard van ruim een maand geleden en een glimlach komt om mijn lippen. Wat is het toch mooi om te zien dat er zoveel op staat dat nu al waarheid is, terwijl het een maand geleden niet meer was dan een doel of zelfs maar een droom!

Dream BIG!

Vorige week hadden we weer een gesprek met de leerplicht ambtenaar en school. Onze oudste zoon van 16 is een zogenaamde ‘dropout’. Sinds begin van dit schooljaar is hij een thuiszitter. Wij hebben hem, toen het echt niet meer ging, de keus gegeven wat hij wilde: of koste wat kost doorzetten en zijn diploma halen, of een andere weg kiezen, maar dan wel zo dat hij ook liet zien waar hij voor wilde gaan. Hij koos voor het laatste en wij gingen er in mee.

Vorig jaar rond deze tijd gaven we hem die regie over zijn leven. Hij was 15 jaar jong en al vanaf zijn 4e doodongelukkig in het onderwijssysteem. Het waren jaren van afzien, van overleven. Je kind onderuit zien gaan is vreselijk…. aan de andere kant heb ik altijd gezegd: we denken in oplossingen jongens, als we maar blijven praten met elkaar en groots blijven denken is alles mogelijk. Op moeilijke situaties probeerden we zoveel mogelijk bij onszelf te blijven onder het motto van: het maakt niet uit wat er gezegd wordt of wat er gebeurt, het gaat erom hoe wij er mee omgaan.

Het was pittig. We hebben in de jaren die achter ons liggen gehuild, gemopperd, geschopt, ons onzeker gevoeld, ons machteloos gevoeld, ons niet gehoord gevoeld, maar we zijn blijven denken in mogelijkheden. De jongens zijn meerdere keren van school gewisseld. We zijn verhuisd om de kids naar een andere school te kunnen laten gaan. Maar het hielp niet genoeg…. nog redde de oudste het niet en kwam thuis te zitten.

Eenmaal thuis had hij tijd om bij te komen. Om naar zichzelf te gaan kijken, in gesprek te gaan over hoe hij verder wilde. De spanning gleed van zijn schouders af…..hij begon te ontspannen.
Via een opleidingsinstituut in Amerika volgde hij een opleiding tot iOS programmeur. Van school en de leerplichtambtenaar kreeg hij toestemming om stage te gaan lopen op een ICT afdeling van een bedrijf hier in de buurt. Hij hoefde voorlopig geen school te volgen omdat dit teveel stress opleverde. Hij regelde zijn stage en na 3 maanden thuis zitten kon hij beginnen voor eerst één en later twee dagen per week.

Naast het starten van de stage werd er een traject in gang gezet zodat onze oudste een aantal dagen per week naar Utrecht kon. Daar zou hij bij Feniks talent een traject volgen voor hoogbegaafde dropouts. Hij had gesprekken, deed mee aan programma’s als Rots en Water, Reis van de held, koken, techniek etc en had lol met andere kinderen; gelijkgestemde kinderen die allemaal thuis zaten van school.

Toen onze zoon begon met zijn stage zagen wij hem opknappen van een depressieve jongen met  agressieve en boze buien naar een blije, vrolijke puber. Voor het eerst in jaren was het langere tijd gezellig in huis, de sfeer werd zoveel meer ontspannen. We liepen niet meer met zijn allen op onze tenen, bang voor een nieuwe woede-uitbarsting, die veroorzaakt werd door het constant onder druk staan.

Nu is onze zoon zo ver dat het traject bij Feniks talent afgerond kan worden. Feniks begeleid dropouts, als ze daar klaar voor zijn, terug naar school of naar een baan. Onze zoon heeft dit zelf al geregeld. Hij heeft zijn verantwoordingen genomen, zelfstandig zijn studie tot iOS programmeur afgerond en ondertussen is hij begonnen aan een nieuwe opleiding, nu voor Python. Het stage-contract dat hij had is, op verzoek van het bedrijf, omgezet in een 16-urig arbeidscontract.

Wij beseffen ons steeds meer hoeveel impact deze hele periode op ons hele gezin heeft gehad. Hoeveel stress het heeft gegeven voor ons allemaal. We zien ook steeds meer hoe hoogbegaafdheid een rol speelt in ons leven. Niet alleen bij de kinderen maar ook bij onszelf. We zien de uitwerking van het anders zijn, het gevoelig zijn, het anders beleven en het snelle denken.
We leren om er steeds opener naar te kijken en zien hoe goed het is geweest om steeds in vertrouwen stappen te zetten. Om in mogelijkheden te blijven denken in plaats van vast te gaan zitten in verwijten en wrok richting school en maatschappij.

Tijdens het gesprek vroegen wij een vrijstelling van leer-/kwalificatieplicht aan voor onze zoon, zodat hij eindelijk ‘verlost’ zijn van schoolse verplichtingen. Het bedrijf waar hij, na drie maanden stage, een contract aangeboden kreeg, had al aangegeven dat zijn contract uitgebreid kan worden zodra Feniks en/of school is afgerond. Hij kan dan 4 dagen per week werken. Op zijn 16e, zonder erkend Nederlands diploma op zak, maar mét een Amerikaans diploma en een tas vol levenservaring. Een berg vol doorzettingsvermogen en het vertrouwen dat hij mag zijn wie hij is. Wetend dat er een plek is waar hij geaccepteerd wordt en waar zijn talenten op waarde worden geschat.

Het gesprek op school werd een afrondend gesprek. Zijn vrijstelling wordt goedgekeurd. Het is haast niet te bevatten dat er een eind gekomen is aan de stress en zorg die voort gekomen is uit de situatie van ‘iemand willen plaatsen in een systeem waarin hij niet past’….

Lieve zoon, ik ben trots op jou en op ons gezin. Ik ben blij en dankbaar dat we ondanks alle hobbels die we hebben moeten nemen hier samen door zijn gekomen. Blijf dicht bij jezelf, volg je hart en DREAM BIG kerel!

Ik kom tot rust en zet weer kleine stappen vooruit!

De afgelopen maanden hebben voor mij vooral in teken gestaan van weer op de rit komen. Door ver over mijn grenzen te gaan waren mijn bijnieren uitgeput geraakt en dat herstelt alleen maar met rust. En die nam ik. Ik ging 6 keer per dag 20 minuten plat en zorgde goed voor mijn lichaam. Zo bande ik al het suiker uit mijn eten, net als alle snelle koolhydraten als pasta en snacks. Ik ging slapen met een slaapmasker op, zodat ik beter in mijn diepe slaap kwam en schrapte alle ‘niet per se noodzakelijke’ afspraken uit mijn agenda.

Iemand zei: ‘gelukkig heb je er tijd voor om dat te doen’… maar dit is iets, waar niemand ooit tijd voor heeft. Dat overkomt je en je zult er wat mee moeten doen, anders kom je niet meer uit de cirkel van vermoeidheid. Ondertussen ben ik ervan overtuigd dat veel meer mensen met een uitgeputte bijnier lopen en dat dit bv. ook heel goed kan spelen bij een burnout. Toen ik al eens eerder onderuit ging en depressief werd zei mijn huisarts, doe maar rustig aan en ga leuke dingen doen. Maar ook toen was ik moe. Slapen deed ik echter zo min mogelijk overdag, omdat ik ’s nachts anders niet zou slapen (zo werd gezegd). Ondertussen weet ik dat de angst die ik zelf ook had, ongegrond is. Ik heb me maanden lang gehouden aan één keer per dag plat, omdat ik me niet wilde aanwennen dat ik vaker per dag sliep uit angst om mijn ritme te verstoren en ’s nachts niet meer te slapen. Echter na het lezen van het boek ‘Pijn & het brein’ van A. Fleming, begreep ik veel beter dat juist die extra rust nodig was om mijn lichaam weer reserves op te laten bouwen. Wat ik voorheen deed was op de been proberen te blijven, door extra te rusten werkte ik aan opbouw van energie.

Toen de energie heel langzaam terug begon te komen, kwamen er ook weer plannen in mijn hoofd en de zin om ergens mee bezig te gaan. Het online geld verdienen kwam op mijn pad. Ik ging me erin verdiepen, deelde alvast wat kennis en merkte dat het me zo’n gevoel van vrijheid gaf. Afgelopen weekend daalde dit pas echt helemaal in toen ik besefte dat iedereen op deze manier helemaal zelf een basisinkomen kan genereren. Als ik 3-4 jaar elke dag 5 minuten advertenties klik kom ik op een punt dat ik elke maand €2.500,- kan verdienen. Als ik ook meedoe met andere verdienmodellen of wanneer anderen mee gaan doen gaat dit nog sneller, maar…. ik kan het zélf bereiken en dat geeft zo’n vrij en krachtig gevoel. Want wat heb ik veel frustratie gevoeld de afgelopen jaren…. niet meer kunnen werken, niet (meer) kunnen vertrouwen op je lichaam… de mensen die hier ook mee te maken hebben zullen dit herkennen, anders is het gewoon niet te bevatten wat dit met je doet!

In de afgelopen twee weken kreeg ik een energetische healing en daarbij werd grote schoonmaak gehouden. Het was best pittig, maar ik merkte dat ik daarna nog meer stappen ging zetten. Ik voelde letterlijk ruimte in mijn hoofd komen. Er verdween spanning uit mijn lichaam en ineens begonnen er puzzelstukjes te vallen waar ik nog mee aan het werk mocht bij mezelf. Zo begon ik aan een coach-traject op gebied van hoogbegaafdheid. Ik ben nu bezig met module twee, wat gaat over mijn blauwdruk; wat wil ik het allerliefst in mijn leven? En dan kom ik toch weer bij datgene wat ik toen ik stopte met mijn praktijk al wilde: lezingen geven, workshops geven… Ik wil zo graag mensen verbinden, met mensen in gesprek, vertellen hoe ik stap voor stap een leven heb gecreeerd waarin niet alles over rozen gaat, maar waarbij ik niet meer leef in angst maar juist, ondanks alle hobbels leef in vertrouwen en dankbaarheid….

Het lijkt nog zo onbereikbaar om dit te realiseren, maar ik zet mijn focus er toch op. Alle ‘hoe’s’ laat ik leeg, het komt zoals het komt. Ik vertrouw erop dat het pad zich wel zal vormen. Ondertussen luister ik naar mijn lichaam. Ik heb mijn 6x per dag plat af kunnen bouwen naar 3x per dag. Ik kan weer een poosje in de tuin werken, ik kan weer een stuk fietsen, ik kan onze benedenverdieping weer in een keer stofzuigen én ik kan twee uur in de week vrijwilligerswerk doen. Zo heb ik vanmorgen ook weer met een demente mevrouw gepuzzeld en een wandelingetje gemaakt. Ze kijkt geregeld om zich heen naar de andere mensen bij deze dagbesteding en kan verzuchtend opmerken: ‘wat toch fijn dat deze mensen ergens terecht kunnen!’ Ik moet glimlachen en voel me dankbaar; wat fijn dat ik hier een bijdrage aan kan leveren!